UN PAPELIÑO EN BRANCO

Uns pensaron se sería un avión que pasara de noite, outros que sería culpa da contaminación. O caso é que aquela mañá todo o chan estaba cuberto de follas de papel. Os que crían que era un truco publicitario levaron un chasco cando comprobaron que os papeis estaban en branco; os que supoñían que se trataba dunha broma quedaron desconcertados cando se comprobou que había exactamente un papel en branco por cada habitante da vila.

Pouco a pouco, cada quen colleu o seu papeliño e as rúas volveron quedar limpas coma se nada acontecera. Algúns decidiron que todo aquelo non era máis ca unha parvada e tiraron o papel ó lixo; outros non lle deron moita importancia e dedicáronse a pintar mamarrachadas; a algún deulle por facer unha paxarita para adorna-la súa mesa; houbo quen escribiu unha poesía ou un conto; algúns aproveitaron o papel para mandarlle unha carta a un amigo...

Pois así, como o papeliño, é o noso tempo: está todo en branco e somos nós os que temos que decidir que imos facer con el.

¿Ti que farías co teu papeliño? ¿Que é que vas facer co tempo en branco deste curso, deste trimestre, desta semana, de cada un dos días da túa vida?

Hixiene mental: orde e conerto

Ás veces, as cousas parece que lle rebasan a un: cando -milagrosamente- aparecen as ganas de estudiar, desaparecen os apuntes, pérdese o libro, amoreanse os papeis, estrágase o boli, e ata coxea a mesa cando un vai escribir. Daquela, as ganas de estudiar esváense e un deixa os libros para ir matar o tempo diante do televisor, Unha mágoa; unha fermosa oportunidade de poñerse ó día perdida.

Para que non aconteza tal, convén ter as cousas en perfecto “estado de revista”. Pero ser ordenado é un hábito que cómpre desenvolver en tódolos eidos da vida: empezando polo propio cuarto, seguindo pola propia apariencia e pasando polas ferramentas de traballo, os hábitos diarios e todo canto ten que ver con nós mesmos.

Lembra a máxima: CADA COUSA NO SEU LUGAR E UN LUGAR PARA CADA COUSA.

Non deixes que se che amoreen tarefas atrasadas; despacha cada cousa no momento. Fai da orde un hábito e terás moito máis “espacio vital” para disfrutar.

Suxerencias para non aburrirse

MÁIS ALÓ DO MÍNIMO

A menudo, tendemos a funcionar pola lei do “mínimo esforzo”: facemos o menor esforzo posible, conformámonos con acadar o aprobado mínimo, chéganos con que as nosas tarefas estean simplemente “pasables”.

Pero se nos paramos a pensar como é o traballo da xente que admiramos, vemos que eles van máis aló do mínimo: o bo futbolista non se conforma con marcar o gol senon que procura meter goles espectaculares; ao atleta de elite non lle abonda con ser o primeiro da proba senón que intenta superar o record establecido.

¿E ti vaste conformar con ser menos do mellor que podes chegar a ser?

Déixote algunhas suxerencias por se te animas a sair do montón dos mínimos:

– Nos teus traballos, ademáis do contido, coida a súa presentación (estarás exercitando tamén os teus hábitos de orde)

– Unha vez que remates un traballo -calquera que sexa- bótalle unha ollada para darlle os retoques oportunos.

– Pensa que cada cousa que fagas é o reflexo de quen es.

– Colle como máxima: “sempre un paso máis aló”. Esfórzate non en ser perfecto senón en mellorar as túas cousas nada máis que un pouco.

Para que penses

IMOS CARA ONDE MIRAMOS

¿Sabes andar en bici? De seguro, cando aprendiches a andar nela, dicíanche: “non mires para a roda, mira cara adiante”. E tamén terás comprobado que, cando marchas en bici, se te quedas mirando para un lado, a bici acábase torcendo para ese lado.

É que é case unha lei universal: IMOS CARA ONDE MIRAMOS.

Daquela, ás veces cómpre reflexionar sobre o que temos en perspectiva: ¿que clase de futuro imaxinamos ? ¿Como é a película que nos facermos deste trimestre, deste curso, do noso futuro traballo?

¿Por que non empezamos a mirar cara a algo grande, importante, motivador?

A ver se damos levado a bici da vida para ese sitio.

Consellos de vellos:

Canto máis tardes en empezar, máis traballo hache costar.

En mesa limpa e ordenada, o traballo faise coma nada.

A obra feita con esmero, dura séculos e séculos; a obra axiña rematada, dura pouco ou non dura nada.