I.E.S.
GREGORIO
FERNÁNDEZ
|
I.E.S. GREGORIO
FERNÁNDEZ
|
|
|
Ideas
Positivas do IES GREGORIO FERNÁNDEZ Ladridos
de can
O
caso era que tiña que pasar. O rapaz quedara de ver a súa amiga aquela tarde e
non lle quedaba máis remedio que botarlle valor e seguir adiante se non quería
quedar mal coa rapaza. Xa outras veces
lle acontecera de quedar paralizado alí mesmo, onde o camiño era tan estreito
que había que pasar pegado á cancela da finca do can negro. E que mal xenio tiña
o condenado do cadelo! Os seus ladridos, agrandados polo eco que se formaba
contra o valado da outra beira, soaban coma o un estrondo infernal que metía
medo.
Quen era o
valente de pasar polo camiño? O rapaz detívose uns pasos antes da porta. Quería
ir ver á moza, pero os ladridos eran coma labazadas que lle impedían dar un
paso. E alí estaba
el, paralizado, tragando cuspe e sen dar movido un só músculo. Se o diaño do
can marchara ao fondo da finca, se a el se lle ocorrera traerlle un óso para
despistalo... por certo, como sería capaz a rapaza de pasar por alí cada día,
camiño da súa casa? Non tería medo ela? Sería que el non era máis ca un
cagainas? No medio das súas
cavilacións, deu en achegárselle un vello todo tranquilo: -
Que fas, rapaz? É que lle tes medo ao
can? -
Teño, si señor; se lle da por saltar a
cancela, igual fainos anacos. -
Igual si; o caso é que aí está a
cancela e parece ben segura, non sí? -
É verdade pero eses ladridos métenlle a
un o medo no corpo. O vello detívose
a carón da cancela. O can semellaba adoecido. O rapaz estaba pálido coma un
morto. Por fin, o home sacou unha chave do bolso, abriu a porta, colleu ao can
polo colar e tirou del, lonxe da cancela. -
Vai, anda, vai tranquilo que eu termo do
can. Pero para outra vez, non agardes que alguén bote man dos teus medos; carga
con eles e tira para adiante. Os temores non son máis ca eso: ladridos de can;
molestan, pero non morden. O rapaz seguiu
camiño adiande. Os ladridos resoaban por toda a corredoira. O rapaz agora non
sabía se o bater do seu corazón era polo medo dos ladridos ou pola emoción de
ir ver á moza. Ladridos no camiño
Pensaches
algunha vez cales son os ladridos que non che están deixando camiñar por onde
ti queres? Ás veces, semellan ladridos de can; asustan moito, pero non son perigosos; outras veces, máis que dar medo, desaniman, botan a un para atrás;
e, moitas, moitas, veces, teñen un aspecto agradable, tan agradable que nen nos
damos conta de que son ladridos; semellan cantos de serea que nos deixan
enfeitizados sen poder darmos un paso máis; é como se en vez de pararnos por
medo ao can, nos dera por quedarnos a xogar co cachorriño: “Vaime sair
mal”, “non son bo nesa materia”, “vanse rir de min”, “non teño
gana”, “xa o farei mañá”, “góstame máis xogar co ordenador”, “é
mellor escoitar música”, etc. Todos istes son
exemplos de ladridos que nos saen ao camiño e nos deixan paralizados se non
temos claro onde queremos chegar. Por iso cómpre, primeiro, fixarse un
obxectivo, unha meta de chegada que nos faga ilusión. En segundo lugar, estar
disposto a aguantar os “ladridos” por fortes que sexan ou por afagadores que
se nos presenten e, en derradeiro lugar, ter sempre en conta que, como dixo o
vello: non son máis ca ladridos; molestan, pero non morden. A marcha do curso
O primeiro
trimestre está ao caer. Aínda é tempo de apretar un pouco o acelerador dos
estudios para ver de non quedar atrás. Xa coñeces as ferramentas do
“estudiante ao día”: organización, horario, constancia e orde. (As do
estudiante atrasado son: desorganización, desorde, acumulación de materia nos
últimos días e inconstancia). Xa fixemos o
magosto (boa ocasión para coller forzas e apretar máis de firme o acelerador).
Agora hai que prepararse para a próxima convocatoria do Premio de Narración
IES GREGORIO FERNÁNDEZ que, este ano, preséntase na súa terceira edición! Os
premios son ben apetitosos pero o placer de deixar medrar a propia creatividade
é moito máis importante que ningún premio. Os compañeiros
de 1º e 2º de ESO van participar no programa “CLASES SEN FUME” que
organiza a Consellería de Sanidade. Esperemos que poñan a súa creatividade a
todo gas e dean acadado algún bo premio. Tamén os compañeiros
de 2º da ESO van participar no concurso de redacción organizado por Coca-Cola.
De seguro que nesta promoción vaise formar algún escritor famoso. A principio de
curso pasouse unha enquisa polas clases da ESO para ver de coñecer as opinións
dos alumnos sobre algunhas cuestións de interese. Os resultados aínda non están
recollidos de todo pero hai algúns datos que cómpre salientar: Ø
Unha gran parte dos estudiantes de ESO
ten totalmente claro que vai continuar estudios, pero unha boa porción estima
que vai ter que aplicarse para aprobar este curso. Ø
O entendemento entre compañeiros parece
acadar un bo nivel. Ø
Os problemas dos que existen mais queixas
son os relacionados con bromas que non agradan, excesivos deberes, compañeiros
que non deixan traballar, funcionamento deficiente da calefacción e exames moi
seguidos. Ø
Algunhas
suxerencias que se fan: empregar máis os ordenadores, que haxa ordenadores nas
aulas. Ø O que máis se valora do instituto: a non masificación e a biblioteca. Recomendación:
Frase de ouro
O saber é a única propiedade que non se
pode perder.
Bias de Priene (S. VI a. De C.) |
