Unha das aplicacións máis importantes da interacción eléctrica é a corrente eléctrica. A corrente eléctrica consiste nun movemento continuo de cargas polo interior dun conductor. Para que estas cargas circulen continuamente "alguén" debe aportar enerxía ás cargas para movelas polo interior do conductor. Ese alguén vai a ser uunha pila ou xerador. Desde o punto de vista enerxético deducimos que fai falta aportar enerxía -polo xerador- para producir corrente eléctrica. Definiremos a diferencia de potencial (ddp) entre os extremos do conductor como o traballo necesario para transportar a unidade positiva de carga desde un extremo 1 a outro 2, ddp1,2. É dicir, ddp1,2 = W/q
O caso máis sinxelo de corrente eléctrica obtense mediante un circuito elemental -xerador, conductor, resistencia-, que funciona segundo o esquema: onde a corrente (as cargas) circula, por convenio, de + a - .
Definiremos tamén a intensidade de corrente (I) como a cantidade de carga eléctrica que atravesa unha sección do conductor por unidade de tempo, I = q/t .
A maioría das substancias conductoras (metais, en xeral) cumplen a Lei de Ohm: " o cociente entre a diferencia de potencial aplicada a un conductor e a intensidade de corrente que circula é constante". A constante de proporcionalidade significa fisicamente a oposición que presenta o conductor ao paso da corrente e chamámoslle resistencia eléctrica (R). Entón, a Lei de Ohm, que é moi útil para estudiar circuítos, escríbese así:
Entre os efectos máis importantes da corrente eléctrica podemos nomear a:
* combinación de resistencias: a) en serie Req = R1+R2 +..+Rn , e/ou b) paralelo 1/Req = 1/R1+1/R2 +..+1/Rn
* enerxía e potencia consumidas por unha resistencia: W = I2.R.t = V2.t/R e Pot = I2.R = V.I