| |
| |
|
|
| |
|
Camille
e Auguste
|
| |
|
|
| |
CAMILLE
E AUGUSTE non
foron felices, mais o seu amor foi intenso, pasional,
amargo e creativo. Desde moi nena Camille Claudel dera
mostras do seu talento para a plástica e tivo
a fortuna de contar coa comprensión e o apoio
do seu pai, que a enviou a clases de escultura malia
o manifesto desacordo da súa esposa. A súa
innata capacidade chamou a atención dos seus
profesores e aos dezanove anos entrou no taller dunha
celebridade da profesión, Auguste Rodin, que
tiña vinte e catro máis ca ela. Ambos
os dous complementáronse á perfección
e parecía que cada un tivera a sorte de atopar
a súa alma xemelga, tanto na vida como na arte.
Pero non todo era luz e claridade; había tamén
algúns nubeiros que, en lugar de disipárense,
convertéronse co tempo nunha terrible forza destrutiva.
Auguste vivía con outra muller, da que nunca
quixo separarse, e de cara ao público Camille
non foi xamais outra cousa que a súa alumna.
Ademais, a obra dela viuse escurecida pola sona do seu
"protector", pois a meirande parte dos críticos
atribuían calquera mérito da súa
produción á influencia do mestre. É
probable que a man dela estivera presente en esculturas
que só levan a firma de Rodin, pero daquela incluso
os eloxios deixan ver que prexuízos tivo que
afrontar: "Realmente é unha obra moi nobre
e vigorosa para tratarse dunha muller", anota,
nun informe sobre A idade madura, un inspector
da Dirección de Belas Artes. Finalmente, tras
quince frutíferos e convulsos anos, a relación
rompeuse en 1898.
|
|
|
|
|
|
Camille
Claudel , A idade madura
|
|
|
| |
Desde
entón, Camille loitou por saír adiante
sen axuda estatal nin familiar, bordeando a miseria
e alimentando un odio crecente cara a aquel home só
comparable ao amor que sentira por el. Pero as cousas
aínda non tocaran fondo. En 1913, apenas unha
semana despois da morte do seu pai, a súa familia
decidiu recluíla nun psiquiátrico en réxime
de illamento, sen permitirlle recibir visitas nin correspondencia.
Nunca sairía de alí. A súa nai
nunca foi vela e, tralo pasamento desta, en 1929, o
seu irmán Paul, nomeado poeta e diplomático
de carreira, negouse a sacala do hospital, onde morreu
en 1943. Antes, en 1932, chegara ás súas
mans unha carta de Eugéne Blot, antigo amigo
e editor: "Un día que Rodin estaba de visita,
vino ficar de súpeto inmóbil diante dese
retrato [A suplicante, obra de Camille], contemplalo,
aloumiñar docemente o metal e chorar. Si, chorar.
Coma un neno. Hai quince anos que morreu. En verdade,
nunca amou a ninguén senón a vostede,
Camille, pódoo dicir hoxe. Todo o demais -aquelas
aventuras lamentábeis, aquela ridícula
vida mundana, sendo como era el un home do pobo- era
o exutorio dunha natureza excesiva. Oh! Ben sei, Camille,
que a abandonou, non trato de xustificalo. Vostede sufriu
demasiado por el. Pero non retiro nada do que acabo
de escribir. O tempo poñerá cada cosa
no seu sitio."
|
|
|
| |
|
E
se che interesou esta historia
podes ler:
H.
Ibsen , Cuando los muertos despertamos, en Teatro
completo, Ed. Aguilar
Anne Delbée, Camille Claudel, Ed. Circe
A. Rivière/B. Gaudichon (eds.), Camille Claudel,
Correspondencia, Ed. Síntesis
podes
ler e ver:
Camille Claudel: 1864-1943 (catálogo de exposición),
Fundación Mapfre
Rodin y la revolución de la escultura: de C. Claudel
a Giacometti (catálogo de exposición),
Fundación La Caixa
Gilles Néret, Auguste Rodin, esculturas y dibujos,
Ed. Taschen
e
podes ver:
cine:
Bruno Nuytten, La pasión de Camille Claudel (1988)
|
| |
|
|
| |
| |
|
|
|
|
|
|
