ies marco do camballón

ABELARDO E ELOÍSA viviron en Francia na primeira metade do século XII. Coñecéronse en París, onde el era un brillante profesor de dialéctica e ela unha rapaza orfa que estaba baixo a tutela do seu tío, o cóengo Fulberto. Aínda non tiña Eloísa dezaoito anos cando comezou a tomar clases co célebre mestre, e malia que daquela era moi raro que as mulleres estudasen, pronto destacou pola súa intelixencia. E tanto e tan ben conxeniaron alumna e profesor que acabaron indo alén da teoría e da retórica. Así o conta o propio Abelardo: "Abriamos os libros, pero pasaban ante nós máis palabras de amor ca da lección, e máis eran os bicos ca as palabras". Non obstante, aquel amor faríaos famosos pero non felices. Ao cabo dalgúns meses, o cóengo Fulberto descubriu o que ocorría e a parella tivo que separarse. Mais Eloísa estaba embarazada e unha noite Abelardo sacouna ás agachadas da súa casa e os amantes fuxiron xuntos cara ao norte. Tras o nacemento do seu fillo, casaron en segredo e Abelardo regresou a París. Pero o titor de Eloísa tiña xurado vingarse de aquel home e pagoulles a uns suxeitos para que o atacasen pola noite e o… castrasen! E, en efecto, así ocorreu. Despois de sufrir esa mutilación, Abelardo fíxose monxe. Eloísa, pola súa parte, ingresou tamén nun convento. Porén, a relación entre ambos mantívose durante máis de vinte anos, ata a morte de Abelardo, e da forza daquel amor daba así testemuño a infortunada Eloísa: "Ben sabe Deus que se Augusto -o emperador do mundo enteiro- quixese honrarme co matrimonio e me dese en posesión toda a terra por toda a miña vida, para min sería máis honroso e antes preferiría ser chamada a túa amiga que non a súa emperatriz".