ies marco do camballón

PAOLO E FRANCESCA viviron en Italia, nunha época en que as cidades eran estados independentes e a meirande parte delas se atopaban divididas en dos bandos inimigos: os güelfos e os xibelinos, partidarios respectivamente do Papa e do emperador, daquela rivais na loita polo dominio da gran bota mediterránea. Francesca era filla do señor de Rávena e no ano 1275 casara con Giovanni Malatesta, primoxénito e herdeiro da familia que gobernaba Rímini. Mais o enlace non se fixera por amor senón porque así conviña aos intereses do pai de Francesca, que esperaba obter substanciosos beneficios políticos e comerciais desa unión.
Porén, malia que os comezos do seu matrimonio foran pouco alentadores e desprovistos de calquera paixón ou de dozura, o amor, ese cativo tenro e desapiadado, acabou chamando á porta de Francesca baixo a figura de Paolo... o irmán menor de Giovanni. Cantas prohibicións se interpuñan entre eles! A lei humana e a divina alzábanse coma murallas insuperables entre o cuñado e a cuñada, mais nin muros nin corazóns foron quen de resistir aquela forza superior que arroiou todo ao seu paso. Os dous mozos amáronse con loucura; pero os seus foron beixos e agarimos gozados con amargura, roubados nas sombras da culpabilidade que a súa ledicia iluminaba como unha candeíña temerosa que o primeiro sopro podería apagar. E o refacho fatal non tardou en extinguila, porque ambos os dous morreron, nunha mesma hora, atravesados pola espada do marido e do irmán.
Anos despois, o gran viaxeiro das terras do alén, o florentino Dante Alighieri, atopou as súas ánimas penando no inferno, mais incluso alí eternamente xuntas, como pombas coas alas abertas ás que o desexo chama ao doce niño. O poeta rógalle a Francesca que sexa ela mesma quen conte a súa tráxica historia e a desventurada rapaza compráceo, agradecida pola súa compaixón, malia que iso supoña renovar a vella dor. Así, dos seus propios beizos sabemos que o amor xurdiu en silencio, cheo de medos e sen ousar manifestarse, ata que un día, mentres lían xuntos un libro, "... este, que nunca máis se afastou de min, / na boca me beixou todo tremente."
Por certo, os derradeiros anos da súa vida pasounos Dante en Rávena, como hóspede dun sobriño de Francesca.