| |
|
HERO
E LEANDRO
eran dous rapaces que vivían nas beiras opostas
do estreito que os antigos bautizaron Helesponto e
os modernos chamamos Dardanelos -ela en Sestos, na
marxe europea, el en Abidos, na costa de Asia Menor-.
Coñecéranse durante un festival da deusa
Afrodita, a cuxo culto estaba Hero prometida como
sacerdotisa, e namoráronse de inmediato. Pero
tiveron que manter a súa relación oculta
dos seus pais e víanse ás escondidas.
Todas as noites, Hero acendía unha lámpada
na torre da súa casa e aquela luz servía
como guía a Leandro para cruzar o estreito
a nado. Antes de que amencese, o mozo regresaba á
súa vila utilizando o mesmo medio: o vigor
dos seus brazos e pernas. Grande era o esforzo, pero
pagaba a pena, pois "os praceres daquelas noites
son tan difíciles de contar como as algas do
mar", segundo di o seu protagonista. E o sentimento
medraba, alimentado pola ledicia cotiá: "Xa
os curvados delfíns saben dos nosos amores
e penso que non son un descoñecido para os
peces." Nun abrir e pechar de ollos pasaron os
doces meses de verán, despediuse tamén
o suave outono e chegou o áspero inverno con
toda a súa crueza. Espertou a furia do vento,
arborouse o mar e os amantes, separados pola inclemencia
dos elementos, desesperaban coma náufragos
nas súas propias casas: "Transcorre a
sétima noite, tempo para min máis longo
que un ano, desde que o mar intranquilo ferve con
roncas augas. (...) Sentado nalgunha rocha contemplo
triste as túas praias e trasládome coa
miña alma alí onde non podo chegar co
meu corpo", di o atribulado Leandro. Hero, pola
súa banda, ás veces impaciéntase
("...cando a forza das ondas cede un pouco na
súa bravura, quéixome de que poidas
vir pero non queiras... (...) Ulo gran nadador aquel
que desprezaba as augas?"), mais de contado arrepíntese
e suplica ao seu amado que non faga algunha tolemia
("...procura desdeñar o estreito de tal
xeito que non deixes de temelo; o mar afunde as naves,
construídas con arte, e ti pensas que os teus
brazos son máis poderosos ca os remos?").
Unha noite de ceo encapotado, Leandro non atura máis
o suplicio da soidade e aventúrase temerariamente
nas ameazantes augas do Helesponto. Ao lonxe albisca
un feble puntiño de luz que é toda a
súa forza. Mais, na metade da travesía,
desátase a tempestade, un refacho apaga a lámpada
de Hero, encréspase o mar e o infortunado mozo
é sepultado polas ondas. Á mañá
seguinte, a rapaza baixa ata a praia co peito oprimido
por un mal presentimento. E a premonición tórnase
certeza porque alí, na area, está o
corpo sen vida do seu namorado. Abrázao, béixao
unha e mil veces e, cando por fin se farta de chorar,
sube outra vez á súa torre e, desde
alí, lánzase ás augas para atopar
a mesmo destino que Leandro.
|
|
