ies marco do camballón

ORFEO E EURÍDICE pertencen ao mundo dos mitos e a súa historia transcorre nunha época na que todo era posible. O noso home era músico, e por certo un músico extraordinario, capaz de amansar ás feras máis sanguinarias e ás tempestades máis terribles cos sons da súa lira e a harmonía do seu canto. Grazas a el, os Argonautas conseguiron pasar indemnes pola illa das traizoeiras sereas cando ían en procura do vélaro de ouro. Porén, Orfeo non estaba interesado na aventura e no combate; era un poeta, un creador ao que as mesmas Musas admiraban, pero tamén un home pacífico e sinxelo que vivía feliz coa súa esposa Eurídice na súa Tracia natal. Mais a felicidade é fráxil e calquera refacho inesperado pódea crebar tan só nun intre. Así, un día en que Eurídice paseaba polo campo, picouna unha serpe velenosa e morreu. Orfeo ficou desesperado e, aínda que o tempo foi pasando, non lograba consolarse da perda da súa amada. Finalmente, tomou unha decisión que faría tremer ao máis afouto: descendería ao reino dos mortos para intentar rescatala. A súa prodixiosa voz e a beleza da súa música foron as armas que lle permitiron abrir as portas de ultratumba, sortear a vixilancia dos seus arrepiantes gardas e ata conmover os deuses dos infernos, que lle concederon levar consigo a ánima da súa esposa. Non obstante, impuxéronlle unha condición: que non mirase para ela ata atoparse de regreso no mundo exterior. Orfeo aceptou e emprenderon o camiño. Pero o alén é un país de tebras, as pegadas dun morto non fan ruído nin se pode coller unha sombra pola man. Viría realmente Eurídice tras el? Enganaríao a cruel parella que goberna o máis alá? Ao albiscar a luz do sol, Orfeo non puido conterse e virouse... Ao momento, Eurídice foi arrastrada de novo ás profundidades e morreu por segunda e definitiva vez, mais "sen proferir queixa algunha do seu esposo," -como di Ovidio- "pois, de que ía queixarse senón de ter sido tan amada?"
Tempo despois, Orfeo foi asasinado polas mulleres de Tracia, celosas da fidelidade que o músico seguía a gardar á súa defunta compañeira.