PIGMALIÓN e... Pigmaliona. Non, ela non estaba feita á súa imaxe e semellanza, pero tampouco era iso o que el quería.
Vexamos: Pigmalión era un escultor de Chipre que vivía só e sen parella. E non é que lle gustase vivir así, pero atopaba tantas pegas e defectos en todas as mulleres que ningunha lle parecía a axeitada. Entrementres, ía traballando con esmero nunha nova estatua que representaba unha figura feminina. E tan ben lle quedou ao acabala que se namorou perdidamente dela. Suspiraba o pobre home pola súa obra, dáballe beixos, faláballe ao oído, regaláballe xoias, compráballe roupa e facíalle, en fin, moitos outros agarimos e agasallos, pois tiña a alma inflamada por aquela fermosa de duro corazón... Pero, claro, se a estatua correspondía ao seu amor facíao como o que era, unha fría e inmóbil escultura de mármore e Pigmalión languidecía de amor insatisfeito. Afortunadamente para el, a deusa Venus apiadouse dos seus males e, acudindo na súa axuda, realizou o milagre de converter a pedra en carne, pel, pelo e todas aquelas cousas que ten unha persoa viva. E así foi como Pigmalión conseguiu, por fin, unha compañeira á altura dos seus soños -á que chamou Galatea- e, por se fora pouco, algo máis difícil aínda: que a arte se fixese vida e superase a mesma realidade.