XOGOS OLÍMPICOS   OLIMPIA ANTES DOS XOGOS   Excepción feita dalgúns breves períodos nunha traxectoria superior aos mil anos, a organización dos Xogos Olímpicos correu sempre a cargo da cidade de Élide. Cara ao 400 a.C. o Consello dos eleos encomendou a un erudito local chamado Hipias, que estabelecese unha cronoloxía precisa dos que ata entón se disputaran. Como resultado do seu traballo o estudioso concluíu que a primeira celebración atlética con vencedor coñecido tivera lugar no ano 776 a.C., data que máis tarde sería adoptada pola maioría das poleis gregas como referencia común para computar o tempo. Con todo, dábase por suposta unha serie de ciclos de fundación, decadencia e esquecemento que daba paso a unha nova fundación, todo elo na brumosa época en que deuses e heroes andaban mesturados e, ás veces, tamén revoltos, no trato cotián. Así, supúñase que case no inicio dos tempos os primeiros xogos de Olimpia foran estabelecidos e disputados por cinco irmáns cretenses, os Curetes, para entreter ao entón pequeno Zeus, encomendado a eles por Rea, a nai do divino neno, a fin de poñelo a salvo do horrendo Cronos que por sistema devoraba aos seus propios fillos para evitar que algún lle arrebatase o trono. Moito máis tarde, cando xa as contendas se dirimían entre humanos, os xogos coñeceron unha segunda fundación debida a Pélope, o heroe epónimo do Peloponeso e figura sempre moi popular na Olimpia histórica, onde tiña erixidos un altar e un cenotafio, é dicir, un sepulcro baleiro. Algunhas xeracións máis tarde chegoulle a quenda a Heracles, o fillo máis forte que xerou o prolífico Zeus de nai mortal. Tras resultar vencedor dunha longa guerra contra os exércitos de Auxias, rei de Élide, Heracles dispuxo parte do botín obtido para adxudicalo como premio das competencias atléticas que os seus compañeiros de armas disputaron para celebrar o triunfo. Dicíase que o heroe aproveitara a ocasión para trazar as lindes do Altis, isto é, do recinto ocupado polos templos e altares da Olimpia histórica, e que llo consagrara ao seu pai, Zeus.   Reconstrución do Altis no período de auxe dos Xogos Olímpicos   Deixando a un lado as versións mitolóxicas e apelando aos datos aportados pola arqueoloxía, todo indica que polo menos tres séculos antes de que comezaran as probas deportivas, Olimpia xa era un centro relixioso de profusa actividade. Nos seus inicios, os cultos principais estaban dedicados a antigas deidades (como o inquietante Cronos), claramente vencelladas á economía agropecuaria da zona (como Xea ou Deméter). Pero se ben ningún deus foi expulsado nunca do recinto, todos acabaron sometidos ao gran Zeus, que escolleu Olimpia para instalar o seu oráculo, quizais especializado en vaticinios bélicos. A medida que a fama do santuario foi transcendendo as fronteiras comarcais, os peregrinos comezaron a afluír desde rexións cada vez máis afastadas, en particular para a gran festa cuadrienal do deus. Segundo parece, os sacerdotes concedían á concorrencia o honor de acender o lume que sinalaba o comezo das celebracións. Facilmente compréndese que habería moitos candidatos para un único papel e enxeniouse un método para resolver as diferenzas co beneplácito xeral.   Os que optaran a tal privilexio debían afastarse do altar a idéntica distancia e intentar gañalo confiándollo todo á lixeireza dos seus pés.   Índice Xogos | arriba | seguinte
			iescamballon@terra.es