| |
|
|
No
extremo sur da Grecia continental, e ocupando a sexta
parte do territorio actual dese país, esténdese, como
a pouta dun oso, a gran "illa de Pélope": o Peloponeso.
"A illa de Pélope" en realidade non é tal, pero pouco
lle falta pois apenas se a une ao continente unha
angosta faixa de terra - o istmo de Corinto - que
no seu punto máis estreito escasamente supera os seis
quilómetros entre una beira e outra.
|
|
|
Como
ocorre con outras figuras lendarias, tampouco
Pélope naceu na terra que leva o seu nome. Desembarcou
alí na flor da xuventude, procedente de Lidia,
unha antiga rexión de Asia Menor, na actual Turquía.
Curiosamente, cando puxo pé en Europa xa morrera
unha vez, circunstancia que non lle impedía estar
ben vivo, forte e rebordante de saúde. Cousas
do seu avó, porque Pélope era fillo de Tántalo
e este do máis famoso pai que se puidese ter:
do mesmísimo Zeus. |
|
|
Pero
Tántalo foi un abrocho díscolo que só deu desgustos
ao seu divino proxenitor. Moitas trasgadas debeu sufrirlle
e todas llas foi perdoando, ata que fixo unha tan gorda
que desbordou por fin o vaso da súa paciencia. Tántalo,
que se tiña por moi listo, quixo probar a perspicacia
dos deuses - ou máis ben a súa capacidade para enganalos
e rirse deles. Cursoulles formal invitación para comer
e, cando chegou o día de recibir aos seus ilustres convidados,
colleu o seu fillo Pélope (por entón, apenas un neno
pequeno), degolouno, escachizouno, guisouno ás finas
herbas e, moi risoño, presentouno na mesa alentando
aos seus comensais a que adiviñasen que animal era aquel
que lles servía. |
|
Como
os deuses non eran tan só poderosos senón tamén
clarividentes, comprenderon decontado de que vianda
se trataba, salvo Deméter, que chegou a dar un
bocado antes de que os demais lle impedisen continuar. |
|
|
|
Digamos
no seu descargo que non o fixo por ser larpeira nin
tampouco por parva; pouco tempo atrás secuestráranlle
unha filla e a pobre non tiña lugar na súa cabeza para
ningún outro pensamento.
A graza ocasionoulle a Tántalo a maldición de padecer
eternamente sede e fame. Para maior refinamento do castigo,
tería sempre á vista comida e bebida mais non podería
alcanzalas por moito que se esforzase.
E aí seguirá, no Hades, sen engordar un só gramo. |
|
|
|
Suplicio
de Tántalo segundo o caricaturista
francés H. Daumier
|
|
En
canto a Pélope, os deuses devolvérono á vida
de corpo case enteiro. É certo que lle faltaba
un ombreiro, devorado polo bocado de Deméter;
para que non se notase o defecto colocáronlle
un de marfil e o enxerto funcionou tan ben como
o orixinal se non mellor. Pasaron os anos e
Pélope converteuse nun guapo rapaz. Pero o rei
de Troia declarou a guerra aos lidios, derrotounos
no campo de batalla e dedicouse a saquear campos
e cidades. En poucas palabras, as cousas puxéronse
tan difíciles que Pélope e algúns dos seus compañeiros
decidiron abandonar o país, cruzar o mar e probar
fortuna en Grecia.
|
|
|
Unha
vez alí, chegaron a oídos de Pélope rumores acerca dunha
fermosísima princesa a quen seu pai no permitía casar
a menos que o pretendente o derrotara nunha carreira
de carros. Nin que dicir ten que decontado lle entraron
ao noso heroe desexos de acadar a vitoria naquela proba
e, de paso, alzarse cun premio tan grato e tentador. |
|
A
fazaña, porén, non era tan sinxela.
|
| |
|
|
| |
|
|
|
|
|
