Diego Garnil Ramón e o burro do alcalde. Abril 2007   RAMÓN E O BURRO DO ALCALDE   (RESUMO) Na praza de Gondoriz Pequeno, unha vila que está por aí nalgún sitio, vive un carballo que se chama Ramón. En Gondoriz, todos (nenos, mozos e vellos) queren a Ramón, cada un polos seus motivos. Pola contra, o menos querido do lugar é o burro do alcalde, que sempre carga coas culpas de calquera cousa mala que sucede, aínda cando non a ten. Un día, o alcalde fala pola radio e di que o carballo non é unha árbore moderna e que vai mandar cortalo. Ao oílo, os habitantes de Gondoriz Pequeno lévano con resignación, como se non o creran. Só hai un que se rebela contra aquela orde: o burro do alcalde, que ornea e di que por esa non pasa.   O MEU FINAL   Ao día seguinte, cando o alcalde pasaba a cabalo pola praza estivo a piques de ter un accidente. O cabalo empinouse e case o guinda contra unha columna de cemento. Case, porque se non fose por Ramón que estirou unha póla e o colleu no ar o burro do alcalde non contaba a historia. Grazas a iso o alcalde cambiou de idea. En vez de cortar a árbore e deixar aos veciños de Gondoriz tristes e pobres, decidiu plantar máis carballos para alegrar a Ramón e tamén aos veciños. Cando plantan aqueles carballiños pequenos coma gromos, Ramón faise moitas ilusións e coméntalle ao burro, que era moi amigo seu: - Quero que pase pronto o tempo que lle fai falta aos nenos para medrar e así poder falar con eles e non me sentir tan só polas noites e ás horas que ti non estás comigo. - Se queres paso máis tempo contigo e xa está. - Non, non fai falla. Agora que sei que vou ter compañeiros xa non me hei sentir tan só. O burro marchou contento porque sabía que Ramón o estaba; entón decidiu pasar máis tempo con el e así compartir a ilusión. Co paso dos días, as ilusións de Ramón eran máis grandes, pero pouco tardaron en estragarllas. Unha noite, uns ladróns vestidos de negro e cunhas máscaras viñeron recoller as sementes para que non naceran os carballos e levaban tamén unha serra para cortar a Ramón. Pero Ramón impediullo berrando: - Quietos aí, ladróns! Deixade as sementes onde están se non queredes que vos esmague coma laranxas. - Ha, ha, ha! Non me fagas rir, carballo de merda. Cando te cortemos xa non creo que fagas nada; se non o fas nin de vivo, menos de morto. - Xa me cabreastes; non vos aturo máis! Entón Ramón intentou collelos pero, á distancia que estaban, non puido. Os ladróns acercáronse a Ramón e quen sabe se non o terían cortado de non chegar nese momento o burro do alcalde, berrando coma un tolo: - Alto aí, malditos ladróns! Non sabedes o que facedes! - Que me coma o demo! Non sabía que os burros falaban... Entón os ladróns asustáronse tanto ao saber que os burros falaban que Ramón aproveitou para collelos e lanzalos á máxima distancia que puido; e mandounos ata o Cuartel, que estaba na outra punta de Gondoriz Pequeno. - Moi ben, Ramón, fixéchelo moi ben - dixo o alcalde, que alí viña. Grazas a ti salvamos os carballos. - Non me deas as grazas a min, dállas ao teu burro, porque, se non fose que chegou el e falou, eu agora estaría cortado. - Pero esquecede iso, que xa todo pasou. E veu un mes tras doutro e aquilo foise esquecendo. Ramón estaba ledo e satisfeito porque por fin podía falar cos carballos novos e contarlles as súas anécdotas, o que tiña pasado el na súa vida e os problemas que tiveron os carballiños, que a pouco máis non nacen. O burro pasaba por alí todas as tardes e sempre quedaba durmido ao pé de Ramón, oíndo aquelas historias tan longas que contaba. Entón os carballos rían e o burro era feliz porque podía ver a Ramón aínda máis feliz ca el.