|
Ur
é un guerreiro que vive nun reino de plastilina. Alí
todo é de plastilina: a xente, as casas, as árbores,
os castelos... todo... agás Ur. Porque Ur é
de carne e óso, só que ninguén o sabe,
nin sequera el mesmo. Por outra banda, todos saben que Ur
é diferente: é o único guerreiro ao que
non lle gusta pelexar. Por iso os demais se burlan del e mesmo
o mallan de cando en vez... sempre e cando sexa inverno. Cando
chega o verán e a calor aperta, os plastilinos - é
dicir, os habitantes do reino de plastilina - amolecen e non
poden facer outra cousa que ficar tirados na sombra. Porén,
ese é o peor tempo para Ur, porque todo se esfarela
e desfai e Ur, como é de carne e óso, é
o único que pode traballar e ten que acudir a todos
los lados e non dá feito.
|
|
No
verán, cando os demais guerreiros están derretidos,
o veciño reino dos cartolinos, onde todo - a xente,
as casas, as árbores, os castelos... - estaba feito
de cartolina, decláralle a guerra ao reino dos plastilinos.
Entón Ur vai buscar reforzos polo mundo dos contos
para facer fronte ao exército dos cartolinos, que ameazaban
á vila. Camiñando e camiñando atopou
un campo de mirasoles. Non cría atopar nada alí,
pero houbo algo que lle chamou a atención.
Había un mirasol que non era igual ca os outros. Este
mirasol era algo desvergonzado: dáballe as costas ao
sol. Pero a Ur gustáballe. Entón díxolle
que se no seu reino lle axudaba a derrotar aos cartolinos,
el faríalle un parasol; e convenceuno.
Seguiron andando ata a vila veciña de Gondoriz. Alí
había un burro pegado a unha árbore. Chamábanlle
"o burro do alcalde" e, sen que Ur lle dixese nada,
o burro do alcalde preguntoulle:
- Alí onde ti vives, hai árbores?
- Claro que si. E de todas as razas que poidas imaxinar! -
respondeu Ur.
- Entón vou contigo.
E marcharon decididos a chegar ao Reino de Ur.
Xa chegando ao Reino, sentiron chorar. Foron mirar e viron
dous tigres desconsolados. Choraban porque o rei os explotaba
facendo traxes de balde, entón o burro dixo:
- Se saben facer traxes poden facer os uniformes para os guerreiros
e ademais pagarémoslles polo seu traballo.
- Pois claro, afirmou o tigre pequeno, que era fillo da tigresa
grande.
E así foi. Encamiñáronse cara ao reino
e cando chegaron todos se puxeron felices e, por unha vez,
felicitaban a Ur.
A Ur fixérono capitán e el daba as normas e
ordenou o que tiña que facer cada un:
- Ti, mirasol Xir, proporcionarasnos a munición. E
ti, burro do alcalde, co teu orneo espantarás os inimigos
e, por último, vós, os tigres, como xa vos dixen,
confeccionaredes os uniformes - mandou Ur.
E así foi. Estaban tan convencidos de que ían
gañar que ata celebraron unha boa festa.
Ao seguinte día á mañá, os cartolinos
atacaron, pero os plastilinos estaban preparados: o mirasol
non deixaba de facer pebidas, o burro orneaba todo o que podía
e os traxes resistían os alfinetes que tiraban os cartolinos,
que ían caendo un, dous, tres, un detrás do
outro.
Iso xa estaba gañado.
Pero as cousas comezaron a complicarse. Os traxes coa suor
puxéronse ríxidos e os plastilinos non se daban
movido. O burro do alcalde quedou afónico de tanto
ornear. Só quedaba o mirasol, pero de pronto:
- Achís!!! Espirra Xir e as súas pebidas espállanse
polo chan. Entón os cartolinos comezan a contraatacar
e xa ían gañando, xa quedaban poucos plastilinos,
incluso xa chegaran a apoderarse do castelo, cando de lonxe
se oíu:
- Ei, panda de inútiles, restos de papel, collédeme
a min. Comigo non podedes - berraba Ur.
Entón todos comezaron a correr detrás del, cando
de súpeto Ur pasou detrás dunha matagueira,
e os outros que ían detrás... plas, plum, plaf!
Caeron, desapareceron na nada. Pero fora que Ur, como era
máis listo, fixera un furado no chan e meteu nel uns
colectores de papel e todos caeron alí.
E por fin todos respectaron a Ur, que foi capitán,
e ademais o reino tivo novos inquilinos.
|
