Reportaxe sobre a viaxe realizada a Roma e Florencia entre os días 9 e 12 de febreiro de 2002 con alumnado de 1º e 2º de Bacharelato. Contén información sobre arte, os itinerarios seguidos en cada unha das cidades e unha galería de imaxes

A ARTE ROMANA

  A arte romana estará plenamente formada a finais do s. II a. C. e manterase ata a fin do s. IV (coas invasións bárbaras).

  O carácter pragmático do mundo romano é o que provoca, no campo da arte, a presencia de obras de escultura procedentes de Grecia, berce da beleza. Veremos a coexistencia de obras gregas con obras romanas.

  A orixinalidade da cultura romana foi supeditar a producción artística ós intereses do Estado e dos seus gobernantes.

  Roma, a cidade, a urbe, centralizou todas as actividades.

Principais edificios urbanos

Edificios para espectáculos

Edificios relixiosos

Monumentos conmemorativos

RENACEMENTO          

    As condicións políticas da península italiana no s. XV favorecen o desenvolvemento do Renacemento humanístico. As cidades do norte de Italia diferenciábanse das do resto de Europa  en varios aspectos:

Florencia

    Berce do Renacemento no s. XV. Dende os primeiros anos do s. XV a cidade de Florencia, constituída en república independente, vive unha etapa de prosperidade económica e política. Os Médici, que de feito exercían o poder na cidade, foron os mecenas máis destacados, pero non os únicos (Strozzi, Rucellai). Nestas condicións é doado entender o papel fundamental que a cidade de Florencia exerce no nacemento da arte renacentista. As grandes familias constrúen pazos (edificio paradigmático do Renacemento), e doan edificios públicos á cidade, os gremios encargan obras (só entre 1450-1470 constrúense en Florencia trinta pazos entre os que destacan os da familia Pitti, os Médici e os Rucellai.

    Neste ambiente de florecemento, unha serie de artistas que se relacionan co núcleo humanista da cidade inician coas súas obras a arte renacentista.

QUATTROCENTO

Arquitectura.

Escultura.Porta do Paraíso

Pintura.

CINQUECENTO

Escultura

Roma

RENACEMENTO. (S. XVI)

    A corte papal destes momentos amosaba un ambiente cortesán, idéntico ó resto das  cidades italianas. Estes pontífices son príncipes no sentido máis amplo da palabra e exercen un dobre papel: son a cabeza visible da Igrexa de Cristo, pero tamén príncipes dun Estado Soberano que ocupa os territorios do centro da península italiana. Para conseguir o recoñecemento universal da cidade de Roma como cabeza da Igrexa, empregan as figuras artísticas máis representativas da época, atraéndoas co seu mecenado. Bramante, M. Anxo, Leonardo, Rafael e outros moitos traballan para os Papas e axudan a conseguir que Roma sexa o centro cultural do momento. Sigue existindo un vivo interese polos restos arqueolóxicos conservados da antigüidade clásica. Ademais en 1506 descóbrese o grupo do Laoconte (Museo Vaticano), escultura grega do período helenístico, que tanta repercusión ía ter na obra de M. Anxo.

ArquitecturaTemplete de Bramante

Escultura.

Pintura.

Neste século a fase de dominio técnico está superada. Os pintores vanse centrar máis no home: reaccións, sentimentos.

 

BARROCO. (S. XVII)

As conclusións do Concilio de Trento foron determinantes na formación da arte barroca, esta constituíuse no medio da propaganda da Igrexa Católica

Roma, estando en marcha a Contrarreforma Católica, intenta recobrar o seu status como punto de referencia en Europa.

Durante o século XVII ten lugar a apertura de grandes prazas estructurantes do espacio urbano e amplas vías que conecten os puntos esenciais da cidade. Exemplos:

Arquitectura.

Escultura.

Nas artes plásticas búscase o movemento igual que na arquitectura, engádese a expresión  e o efecto teatral.

Pintura.

Caracterízase por unha maior énfase naturalista, volvendo a mirada cara a realidade circundante para obter os temas. Iniciase con:

 

Adiante