GERTY RADNITZ CORI
Chequia 1896 - EEUU 1957

Premio Nobel en Fisioloxía e Medicina en 1947 (conxuntamente con Carl Cori e Bernaldo Alberto Houssay) "Polos seus descubrimentos no curso da conversión catalítica do glucóxeno."

Gerty naceu en Praga, da antiga Checoslovaquia. Estudou Medicina na mesma cidade e casouse, ao graduarse, co seu compañeiro de estudos Carl Cori. Con el formou o máis exitoso e sólido equipo de investigación ata a súa morte; o tercer equipo na historia logo dos de Marie e Pierre Curie e Irene e Frederic Joliot- Curie. Traballou primeiro en Viena, no Hospital de Nenos e logo emigrou co seu marido cara aos Estados Unidos.
Os Cori desenvolveron o fundamento de como se alimentan as células e transforman a enerxía. O concepto é agora parte do estudo básico das Ciencias, polo que é difícil velo como o descubrimento revolucionario da súa época, en 1920. Estudaron o papel dos azucres no corpo animal e os efectos da insulina e adrenalina. O seu traballo co metabolismo de carbohidratos pasou de estudos en animais completos ao illamento de tecidos, e logo a extractos de tecido e enzimas. Foron pioneiros na investigación de enzimas, as proteínas que permiten ás células funcionar, medrar e reproducirse. Os seus estudos de hormonas contribuíron á comprensión do papel da pituitaria e de desordes metabólicos, como a diabetes.
Ademais do seu intenso traballo, os Cori foron unha fonte de inspiración e empuxe para os seus colegas nos centros de investigación bioquímica que dirixiron.

ROSALYN YALOW
EEUU 1921

Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina en 1977, "Polo desenvolvemento de radio inmuno ensaio (RIA) das hormonas peptídicas."
Rosalyn naceu en Nova York e medrou nunha familia con pouca educación formal. Foi brillante no colexio e, ao rematar, os seus pais esperaban que se convertese en mestra; iso era o que facían as xudías intelixentes da súa época, mentres que os varóns eran impulsados a estudar Medicina ou Dereito. Rosalyn decidiu seguir adiante e grazas a unha bolsa do Hunter College graduouse en Física en 1941.
Obtivo o doutorado en Física Nuclear da Universidade de Illinois en 1945. Ensinou Física en Hunter College ata 1950 e convertiuse en consultora da Unidade de Radioisótopo do Hospital de Veteranos no Bronx. A partir de 1950 traballou con Solomon Beron,con quen formou un equipo interdisciplinario de investigación durante os seguintes vinte e dous anos e cuxa maior invención foi a técnica denominada radio inmuno ensaio (RIA). Este é un método que utiliza isótopos radioactivos na investigación de sistemas fisiolóxicos. Esta técnica revolucionou a endocrinoloxía e o tratamento de desordes hormonais. Por primeira vez os médicos podían diagnosticar enfermidades causadas por diminutos cambios en concentracións hormonais, enzimáticas e farmacolóxicas. Do mesmo xeito que os Curie, Yalow e Benson decidiron non patentar o seu descubrimento e así ampliar o seu alcance.

BARBARA McCLINTOCK
EEUU 1902 – 1992

Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina en 1983, "Polo seu descubrimento de elementos xenéticos móbiles."
Barbara McClintock naceu en Hartford, Connecticut en 1902. A súa nai era pianista e o seu pai médico. Desde pequena a relación coa súa nai foi difícil, e pasaba frecuentes tempadas cos seus tíos en Massachusetts,no campo, onde aprendeu a reparar máquinas e reforzou o seu amor pola natureza.
Os seus pais eran pouco convencionais nas súas actitudes sobre a infancia: crían máis no que poderían ser os nenos, máis que no que debían ser. Crían que o ensino formal era soamente unha parte da educación dun neno, do mesmo xeito que outras experiencias. Logo da secundaria quixo seguir estudos universitarios e a súa nai opúxose, temendo que a cualificasen de "rara" e que espantara a futuros pretendentes. Grazas ao apoio do seu pai, finalmente ingresou na Universidade de Cornell en Nova York, onde estudou Botánica. Sendo estudante avanzada, Barbara fixo a súa primeira gran contribución á ciencia: identificou 10 cromosomas do millo.
En 1927, unha época cando a ciencia non era considerada un campo para as mulleres, Barbara McClintock gañou un premio en Botánica e comezou a explorar os misterios da herdanza. A súa análise celular do millo foi o primeiro en demostrar mediante probas visuais que o entrecruzamento de organismos vén compañado por un intercambio físico entre os cromosomas homólogos. Para 1940, a súa interpretación dos datos levouna a afirmar a existencia dos xenes "controladores", que activan e desactivan a outros xenes. Malia os seus descubrimentos, non foi ata 1941 cando obtivo unha praza de tempo completo, como investigadora, no Instituto Carnegie. A teoría sobre os elementos "translocados", pola que sería premiada trinta e cinco anos despois, foi presentada en 1951 no Simposio de Cold Spring Harbor e pasou inadvertida. A súa aceptación tivo que agardar o desenvolvemento de técnicas moleculares que illaron estes elementos e identificáronos noutros organismos, incluíndo a mosca da froita e as levaduras. A súa teoría foi revivida en 1970, e en 1983 outorgóuselle o Premio Nobel. Malia estas dificultades, ela continuou traballando na xenética do millo e a súa evolución agrícola indíxena (etnobotánica), ata 1992 cando faleceu.
Os seus destacados aportes á citología e a xenética revolucionaron a ciencia e contribuíron á comprensión da factores hereditarios en humanos, a causa de certas enfermidades e a habilidade das bacterias de cambiar e resistir antibióticos, entre outros.

RITA LEVI-MONTALCINI
Italia 1909

Premio Nobel en Medicina en 1986 (conxuntamente con Stanley Cohen), "Polos seus descubrimentos sobre os factores de crecemento."
Naceu o 22 de abril de 1909 en Turín. Doutorase en medicina en 1936. Nun pequeno laboratorio, escondido nunha casa de campo, Rita Levi Montalcini seguiu adiante cos seus estudos sobre o desenvolvemento do sistema nervioso, usando embrións de polo. Desde pequena, Rita tivo que enfrontarse á adversidade polos valores da época, os seus intereses académicos e a súa posterior adicación á ciencia. A súa tenacidade levouna a graduarse en Medicina con honores en 1936, logo especializouse en Neuroloxía e Psiquiatría e optou por seguir o camiño da investigación. O fascismo da Segunda Guerra Mundial prohibía a práctica da Medicina e da Ciencia aos xudeus. E aínda que saíra inicialmente a Bruxelas, decidiu regresar coa súa familia ao Piemonte, onde continuou a súa investigación ata 1943. Foi alí onde fixo os experimentos iniciais que impulsaron o seu descubrimento de factores de crecemento nervioso. Este traballo avanzou o coñecemento dalgunhas enfermidades neurolóxicas e o seu tratamento, o desenvolvemento de terapias de rexeneración de tecidos e o estudo do cancro. A guerra illouna, pero non a afastou dos seus intereses. Nos últimos anos do conflito, serviu como médica voluntaria en campos de refuxiados. Posteriormente, en 1947, foi convidada a repetir os seus experimentos na Universidade de Washington, en San Luís, onde a súa visita estendeuse por trinta anos. Regresou a Italia ao final, dividindo o seu tempo entre o Instituto de Bioloxía Celular en EEUU e o Consello Nacional de Investigación en Roma.

GERTRUDE ELION
EEUU 1918-1999

Premio Nobel en Medicina en 1988 (conxuntamente con James W. Black e George H. Hitchings)

Gertrude Elion, que foi unha das poucas mulleres que conseguiu acceder ao campo predominantemente masculino da química, uniuse ao grupo de Hitchings en 1944. Comezou a sintetizar unha gran variedade de sustancias químicas que eran similares, aínda que non idénticas, ás purinas do ADN. En 1951, Elion creara e probara máis de 100 destas purinas modificadas. Algunhas delas ralentizaban ou detiñan o crecemento da bacteria L. Casei, permitindo a Elion comprobar o proceso de produción que estas sustancias bloqueaban ao engadir unha maior cantidade de timina ou dunha das purinas. En cantidades suficientes, estes metabolitos "verdadeiros" poderían neutralizar o efecto dun antimetabolito sobre unha enzima concreta, ou fornecer o produto final dun proceso enzimático, facendo así irrelevantes os bloqueos iniciais. Unha vez identificadas as sustancias químicas que ralentizaban o crecemento da L. Casei, Elion estaba preparada para probar estas sustancias en enfermidades humanas. Hitchings iniciou o seu programa de investigación coa idea de que as células que se dividían máis rapidamente precisaban ADN con maior urxencia que aquelas que eran máis lentas e que, polo tanto, podíanse atacar con maior efectividade se se empregaban fármacos que limitasen o fornezo dos elementos que forman o ADN. A continuación, só tiña que seleccionar un obxectivo de entre os distintos tipos de células que medran a gran velocidade: bacterias, protozoos e células cancerosas. A leucemia foi un dos primeiros obxectivos porque non existían opcións terapéuticas para os pacientes e porque dispoñían dun modelo da enfermidade en ratos que permitía realizar as primeiras probas farmacolóxicas.
Aínda que Hitchings e Elion iniciaron o seu programa de inhibición do metabolismo con anterioridade, foi outro grupo de investigadores o que conseguiu que remitise a leucemia por primeira vez. Sidney Farber, do Hospital infantil de Boston, realizou unha serie de probas para comprobar o efecto do acedo fólico sobre o cancro e chegou á conclusión de que o empeoraba. Aínda que esta conclusión púxose en dúbida na actualidade (e as razóns que levaron a probar o acedo fólico desapareceron con el), serviu de inspiración a unha serie de químicos de Lederle Pharmaceuticals para crear antimetabolitos semellantes a esta molécula para bloquear a acción do acedo fólico. Un dos primeiros intentos, a aminopterina, utilizouse en ensaios clínicos tan só un ano despois de que se dese a coñecer a estrutura do acedo fólico. En 1948, o equipo de Farber anunciou que o tratamento con aminopterina tivera como resultado unha remisión temporal en varios casos de leucemia infantil. Aínda que estas remisións eran pouco comúns e breves, supoñían un adianto esperanzador. No período dun ano desenvolveuse outra variante do acedo fólico denominada metotrexato. Este antimetabolito convertiuse nun dos alicerces da quimioterapia contra a leucemia.

CHRISTIANE NÜSSLEIN-VOLHARD
Alemaña 1942

Premio Nobel de Medicina en 1995 (conxuntamente con Edward B. Lewis e Eric F. Wieschaus), "Polos seus descubrimentos sobre o control xenético no desenvolvemento embrionario temperán."

Christiane naceu en Francfort, Alemaña, en 1942 durante a segunda guerra mundial. O seu pai era arquitecto e a súa nai músico. Nos anos posteriores á guerra a situación económica da familia era difícil, pero Christiane e os seus catro irmáns tiveron unha nenez feliz. Christiane estaba moi interesada nas plantas e animais. Na escola Christiane só esforzábase nas materias que lle gustaban, polo que os profesores considerábana dotada pero preguizosa. Os seus resultados escolares foron mediocres. Christiane estudou Bioloxía, Química e Física na universidade de Francfort. Christiane pronto empezou a estudar os novos métodos para atopar a secuencia de xenes do DNA, pero a investigación para a seu doutorado en 1973 aburrírona algo. Ela desexaba investigar como os xenes afectaban ao desenvolvemento dos organismos e atopou na mosca de froita, drosóphila, un bo material de estudo. Adicouse á Bioquímica no Instituto Max-Planck en Tübingen, onde realizou os descubrimentos que lle mereceron o Premio Nobel de Medicina en 1995. A investigación realizada en conxunto con Eric Wieschaus permitiu estudar o desenvolvemento embrionario da mosca da froita (Drosóphila) e identificar as mutacións e varios xenes que funcionan controlando o desenvolvemento embrionario, xenes de efecto materno. Descubriron ao redor de 120 xenes. Logo ampliaron a investigación con peixes zebra, como un exemplo dos vertebrados. A metodoloxía para determinar a orde do xenoma humano está relacionada coa utilizada para achar o xenoma da drosóphila. Os seres humanos poden parecer moi diferentes ás minúsculas moscas pero de feito moitos dos xenes implicados no desenvolvemento dos embrións descubertos por Christiane, son iguais.