Patrimonio Inmaterial
Relatos de naufraxios.
Baiona, a real, é tamén terra mariñeira.
No seu cementerio descansan os corpos de moitos que traballaron o mar
e dalgúns que nel morreron. Algúns de lonxanas terras que
viñeron afundir no mar dos Farallóns, no mar de fòra
das estelas, na Porta Grande da nosa Baia, ou nas avesas rochas do Cabo
Silleiro.
Na entrada ó camposanto, á esquerda, unha
roda de timón e unha cadea sostida por seis lemes, sinalan a lousa
que cubre os restos dos naufragos do vapor noruegués "Aslaug",
os 20 homes que compuñan aquela tripulación que afundiu
o 11 de Decembro do 1929 con 10.000 fardeis de bacallao nos nos baixios
das Serralleiras da restinga dos Farallóns das Estelas, ben preto
de onde, o 8 de Setembro dese mesmo ano, afundira o Highland Pride
Pouco mais adiante, adosadas ó muro do camposanto,
catro cruces lembran o afundimento do "Thalassa", iate estadounidense
con 18 tripulantes dos que so sobreviviu unha pequena de 10 anos de idade.
Os relatos de naufraxios cubren dende as circunstancias
que provocaron o accidente, ó rescate de víctimas, o achádego
de cadavres no mar ou en terra, orecollida na mar ou na costa das mercadorias
e mesmo as distintas sensacións que aquelas circunstancias provocaban,
o cheiro a xabron de sales nas rúas do pobo despois da xente botarse
ás rochas de Silleiro para recoller esta mercadoría dun
de tantos naufraxios, a anguria dun mariñeiro toda a noite agarrado
a unha rocha por fóra das estelas no balbordo da rompente, o rescate
dun touro de lidia aboiando entre as Cies e as Estelas...
E todo un mar de lendas que durme baixo as ondas.
|
.
