1.- Carta a unha boa amiga

Bótote moito de menos. ¿ Por que non intentas convencer ó teu pai e a túa nai para que che deixen vir pasar uns días a Vigo comigo? Dende que marchaches a vivir a Ourense a clase non parece a mesma...

Acórdame cando te empeñaches en facerlle unha festa a Alí recén chegado de Marrocos e non paraches ata que conseguiches convencer á profe, á directora, e a tódolos nenos e nenas do grupo. .¡Ti sempre pensando nos demais!.

Agora non teño con quen intercambiar libros...

Por certo, Mariña...¿cómo vai o teu peso? ¿Conseguiches baixar uns kilos? ¿Cómo levas o da dieta que che puxo o endocrino? ¿xa deixaches de tomar chucherías? ¿Con quen vas agora a camiñar?

Imaxino que xa che pasaría o disgusto aquel que tiñas cando falei contigo por telefono...A ese neno que te chamou vaca e balea, tiña que lle pasar algo que lle fixera pensar, seguro que tiña veleno dentro por algo... Pero ti es forte e sabes moi ben que as persoas valen por outras cousas... Gustoume moito unha frase que nos comentou a profe o outro día: "AS PALABRAS NON SON PEDRAS. ¡RESPECTA ÓS/AS DEMAIS!"

Dende que me comentaches o que estás facendo para adelgazar, tamén eu cambiei...Non como entre horas, como froita e ensalada tódolos días, e non protesto polo peixe. ¿Se non coido eu o meu corpo, quen o vai facer?

A ver se nos vemos en Semana Santa...Se segues así, esforzandote tanto, estou segura que no verán poderemos bañarnos e pasear xuntas pola praia e ti estarás máis contenta co teu corpo e sentiraste mellor.¡PERO PORFA, MARIÑA, NON CAMBIES, EU QUÉROTE ASÍ, BOA, ALEGRE, BULE BULE...!

Tódolos nenos e nenas da clase acórdanse moito de ti, quérente. Especialmente Alí mándache unha aperta e di que che vai escribir... Bicos

2.- Carta dunha boa nai para escapar da casa

Queridos todos:

Marcho. Espero que non sexa definitivo.

Chamareivos de cando en vez. Sei que me dirédes "0h mamá, canto te botamos de menos". Regresarei o día que vos apropiedes do meu mandil, que non se note o meu oco na cociña, que non necesitedes un intermdiario para falardes con papá ou catro euros extras para remata-lo domingo, o día -dame igual- que saibades plancharvos as camisas ou que non vos importe levalas enrugadas. Fun comprensiva, por suposto, claro, pero agora gustaríame ter algo que os demais comprenderan, ou que non comprenderan, non sei se me explico.

Teredes, ademais, que atopar primeiro onde agachei as bolas de naftalina. O día que as atopedes, os segredos do fogar estarán para sempre no voso poder. Só entón seredes quen de preguntarvos se vos intereso, anque só sexa para saber que tal me foi; a mín, non a vós. A partires dese día, se vos chamo, invitádesme a tomar algo.

Quérovos

Mamá

P.D.: Claro que me gustaban os agasallos prácticos. Aí estaba o problema. Que me gustaban.



----------
**(Extraída de Joseph Vicent Marqués : " Agarimosa requisitoria contra a familia", de El Viejo Topo)