casa do río cigüeño

 

A casa de Riocigüeño é unha antiga casa de labranza de dous andares e finca levantada no século XVII. Pertencía á familia Carballo do Castro e despois foi vendida a don Andrés de Prada no ano 1608 que era un dos personaxes máis importantes da historia valdeorresa xa que fora secretario de don Juan de Austria, Alejandro Farnesio, Felipe II e Fellipe III. Cara a metade do século XIX pasou a pertencer á famila dos Barreras que eran unha familia nobre rural e fidalgos naturais de Cospeito (Lugo).

Casa do Río Cigüeño antes da restauración

Esta casa foi empregada durante as primeiras datas do alzamento nacional coma casa cuartel e tamèn coma centro de detención e interrogatorios, habilitando para tal fin os baixos e as adegas da vivenda, que pouco a pouco foise convertendo no centro de “terror comarcal”.

No último terzo do século pasado, os derradeiros donos da casa ( a familia Barrera) cedéronlla ao concello como ben públio e o concello cedeulla á Xunta de Galicia para sede da Fundación Comarcal; ainda que na actualidade volve pertencer ao concello.

Casa do Río Cigüeño na actualidade tras a restauración

Rehabilitada no ano 2005, pasa a depender da Sociedade para o Desenvolvemento comarcal da Consellería de Medio Rural cunha exposición permanente sobre a comarca de Valdeorras. Cando foi rehabilitada conserváronse as pezas orixinais máis significativas do edificio, incluída a escaleira interior de madeira.  Emprégabase como sede da Fundación Comarcal de Valdeorras e como edificio multiusos ata o seu peche, incluíbndo dúas salas de exposicións de produtos da comarca, unha de recepción de visitantes, un salón de actos e varias estancias para os empresarios..

Neste ano 2014 decídese que a Cruz Vermella de Valdeorras iniciara o seu traslado ao primeiro andar da Casa Riocigüeño. E prevese que o consorcio comarcal de turismo e o de augas de Valdeorras teñan alí as súas oficinas.

Casa do Río Cigüeño na actualidade tras a restauración

Esta casa ten unha estreita relación coa tradición valdeorresa. Conta unha lenda que un día de treboada un tronco caeu no leito do río Cigüeño e arrastrado polas augas revoltas foi parar a esta casa. Unha vez alí, o seu dono, Diego Valcarce, ordeou que se empregara para o lume da lareira, pero os criados; por moito que o intentaron, non tiveron maneira de cravar a machada no pao. Logo, o dono da casa dispuxo que se fixera unha imaxe de Cristo e contan que cando o escultor comezou a talla, a madeira dura do tronco volveuse branda coma a manteiga. Despois de feita, a imaxe pasou á igrexa parroquial do Barco e foi obxecto de devoción de toda a rexión de Valdeorras.