Foto da semana 4-8 Marzo 2013

Publicado o 6 Marzo, 2013 na sección Foto da semana, Taboleiro Transversal por Alberte Zato

 

Clique na imaxe para vela a tamaño 1:1

foto_da_semana_marzo6_2013.jpg

Imprimir este Artigo Imprimir este Artigo

Foto da semana 25-28 Febreiro 2013

Publicado o 26 Febreiro, 2013 na sección Foto da semana por Alberte Zato

 

Clique na imaxe para vela a tamaño 1:1

foto_da_semana_feb25_2013.jpg

 

Imaxe: Alberte Zato

Imprimir este Artigo Imprimir este Artigo

Foto da semana 18-22 febreiro 2013

Publicado o 21 Febreiro, 2013 na sección Foto da semana por Alberte Zato

 

Clique para vela a tamaño 1:1

 foto_da_semana_feb21_2013.jpg

Imaxe de Alberte Zato

Imprimir este Artigo Imprimir este Artigo

“Quen escriba ‘habrir’ non se debería graduar” di un artigo do “El País” hoxe

Publicado o 17 Febreiro, 2013 na sección Taboleiro Transversal por Alberte Zato

 

Faga clic na imaxe para ler

 habrir_ler.jpg

 

Imprimir este Artigo Imprimir este Artigo

Exposición “Papiroflexia e Matemáticas” no IES do Castro

Publicado o 26 Xaneiro, 2013 na sección Zona Alumnado, Matemáticas, Taboleiro Transversal, Departamentos por Alberte Zato

Organizada, auspiciada e animada polo departamento de Matemáticas do IES do Castro pódese visitar no hall do mesmo a exposición dos traballos realizados no marco da actividade “Papiroflexia e Matemáticas“, con ampla participación e variedade de modelos.

Certamente é unha moi fermosa e colorista colección de modelos xeométricos realizados en papel e que abranguen tamén os adornos e xoias.

De seguido ofrécese un breve vídeo de presentación… pero isto tense que ver en directo. É espectacular.

(Either JavaScript is not active or you are using an old version of Adobe Flash Player. Please install the newest Flash Player.)

Imprimir este Artigo Imprimir este Artigo

Excursión a Santiago de alumnado de 1º de Bacharelato

Publicado o 30 Novembro, 2012 na sección Taboleiro Transversal por Xulio Dobarro

tellado-grupo.JPG

Actores con escenario sobre a biblioteca da Cidade da cultura

Nesta ocasión a viaxe a Santiago non se vai centrar exclusivamente na Catedral, nas súas prazas, ruas ou a Ferradura senón que todos estes referentes da cidade van pasar a un segundo plano. As razóns para esta valoración global teñen que ser moi poderosas. E, cremos que o son despois de ter percorrido por dentro e por fóra a Cidade da cultura no lugar que  só  era un monte, O Gaiás, preto da Colexiata do Sar e do río Sarela.

Declaramos isto de antemán, porque aínda que se  pense  que a iniciativa  deste proxecto é obra dun megalómano e o seu arquitecto, un xenio, un artista e que este país non está en condicións obxectivas para soportar o mantemento, a conservación e dotar  de contidos todo o que está no proxecto, non deixa de ser unha marabilla arquitectónica e un exemplo de integración excepcional da contorna , -incompleto ata o momento.

Pois ben, foi na  mañá do día 27 de novembro cando nos presentamos no Gaias, que nos recibiu entre unha brétema espesa,  un grupo abondo numeroso de persoas dispostas a desentrañar o que de verdade e de tópico circula sobre este lugar. A primeira impresión desconcerta porque parece que estamos ás portas dunha pirámide ou dun deses templos sagrados que sorprende polo seu volume.

escultura-libros.JPG

Escultura realizada por Alicia Martín a partir do expurgo de libros

Cando iniciamos o percorrido polo exterior dos edificios, chaman a atención as formas onduladas dos tellados e os materiais que os recobren, todo é granito, de procedencias moi diversas (O Porriño, Parga, e mesmo do estado de Minas Gerais do Brasil), fachadas acristaladas, piares e columnas de tamaños considerables que soportan o peso deses materiais,e, todo isto conxugado de xeito harmónico e con distintas tonalidades (cuarcitas, mármores) e cuadrículas infinitasNo exterior hai un motivo que conxuga a funcionalidade (chemineas de gases para aire e calefacción) coa estética: as torres de John Hejduk, que, segundo se comenta gardan paralelismo coas da Catedral. O proxecto tamén inclúe unha zona verde de vexetación autóctona de 25.000 m.

fachada-museo.JPG

A fachada do Museo orientada á cidade de Santiago

O proxecto, do arquitecto Peter Eisenman, crea un novo cumio que se interpreta como unha codia pétrea en lembranza dun pregamento xeolóxico dividido por cortes naturais que evocan o motivo da vieira, incluída a cor desta. E en palabras do guía, é un espazo que reproduce o que é a cidade vella de Santiago coas instalacións propias duna acrópole  cultural.

O primeiro lugar en ser visitado foi o de servizos centrais que neste momento acolle unha exposición temporal de E. Granell e as maquetas do proxecto da Cidade. Incluso a cafetaría foi recoñecida estes días polo seu deseño cun premio a nivel internacional para este tipo de espazos, “A Cantina”. Á entrada deste bloque incorporouse unha escultura de Alicia Martín que empregou os libros dos expurgos para crear unha peza abondo chamativa.

Dúas das razóns para que a visita se realizase agora foron as seguintes. Unha,pola exposición  coñecida como GALLAECIA PETREA, e a outra, CÓDICES, ambas as dúas serán clausuradas en datas próximas.

obradoiro-grupo.JPG

Foto de familia no Obradoiro

Estas dúas exposicións acólleas o que de momento é o edificio máis grande, o museo de Galicia. Á parte da grandiosidade do edificio e que neste intre se atopa cheo  por estas dúas mostras, no futuro non será doado mantelo dado o seu tamaño e amplitude. Pero, en calquera caso, o que si podemos asegurar é que ata dentro duns días acolle esa exposición que esixe moitos metros cadrados xa que inclúe varias seccións que teñen como fío condutor a pedra no noroeste da Península (A Gallaecia), incluíndo seccións de xeoloxía, prehistoria, Roma, Medievo, Moderna e Contemporánea. Non imos ser moi prolixos, pero si podemos citar algúns exemplos sobranceiros do que alí se pode a topar: Petroglifos, miliarios, maqueta do campamento romano de Aquis Querquernis, e dando un salto á actualidade obra dos escultores Silverio Rivas, Acisclo Manzano,Manolo Paz ou Leiro, que como é sabido non se caracteriza precisamente pola súa pequenez.

Nun espazo reducido, pero moi denso, está a exposición CÓDICES, que despois deste ano de temor pola perda do Calixtino, pode verse o orixinal, xunta a outros non menos importantes como o Misal auriense (1494), primeiro libro impreso en Galicia no castelo de Monterrei, en Verín, ou a Historia compostelana, pergameo dun valor especial porque emprega como material a vitela, e que lle dá unha textura diferente aos demais.

A Biblioteca de Galicia, inaugurada hai un ano, conta con 15.000 m. cadrados  útiles e está pensada para ser a Biblioteca cabeceira de Galicia. Polo momento está a traballar na catalogación de fondos doados por institucións e particulares e quedan moitos andeis por encher,pero xa se aprecia  certa actividade.

Deixamos a Cidade da cultura cunha impresión algo cantraditoria. Por un lado,de ledicia,  e de  recoñecer o traballo arquitectónico dun grande artista, pero , por outro, certa tristeza, ao non poder ver culminada a obra para o que foi concebida e  seguramente inconclusa para un país que ten outras necesidades “vitais”.

Polo serán acóllenos o Obradoiro entre pedra, frío e choiva para ascender aos tellados da Catedral e desde alí ter unha nova visión da propia catedral e da contorna (Monte Pedroso, Monte Pío, A Alameda, San Paio de Antealtares ou San Martiño Pinario, as chemineas compostelás ou as prazas da Quintana, Praterías ou Acibecharía vense doutra maneira), despois de ter pasado polo pazo de Xelmirez que no seu día, 1981, acolleu a constitución do primeiro Parlamento de Galicia entre arcos románicos e cando aínda non existía a sede do Parlamento actual na rúa do Hórreo. Así quedou a cidade á que sempre é unha “ gloria” volver e que ese día respondía ao tópico de “Triste e soa, soa se queda Fonseca, triste e chorosa queda a Universidade”, pero tamén hai que dicilo todo;pois  saudamos a algúns exalumnos do Instituto que entraban nese momento na Facultade de Medicina e, que, dalgunha maneira dá  ánimos a algúns para seguir adiante neste LABOR.

catedral-tellado.JPG

A pesar do día gris, non impediu subir aos tellados . Ao fondo a torre da Carraca

Faremos votos por que algún día, o monte Gaiás compita como lugar de peregrinación alternativo ao  monte Libredón, onde, por outro lado, segundo algúns defenden, puideron repousar os restos de Prisciliano en vez de Santiago Apóstolo.

Imprimir este Artigo Imprimir este Artigo

Inmersión do alumnado de 3º da ESO no monte de Coruxo

Publicado o 21 Novembro, 2012 na sección Taboleiro Transversal por Xulio Dobarro

subida-de-san-sebastian.JPG

As máis aventaxadas á ida e á volta, María, Gala e Eva. Ao fondo, a cidade

Alumnado de terceiro da ESO e o profesorado acompañante trasladáronse o día 19 de novembro ata a parroquia de San Salvador de Coruxo e, en particular, ao lugar onde ten a súa sede a Comunidade de Montes veciñais do mesmo nome. Cando eran as dez da mañá xa nos atopabamos nese lugar para recibir as primeiras instrucións das persoas que puxo ao noso servizo a Comunidade de montes. Estas persoas, un garda forestal e outro empregado, introducen aos visitantes nas primeiras nocións do que é un monte periurbano e as distintas especies animais agrupadas por familias que se poden atopar neste monte. Sorprende, por exemplo, a presenza  dalgunhas aves,réptiles (víbora de Seoane) ou anfibios (salamandra rabilonga), xunta a mamíferos (teixo, xabarín, etc) e mesmo algún peixe (anguía), e, sobre todo, polo seu valor ecolóxico, ao ser considerados algúns deles como endémicos.

A sorpresa aínda foi maior cando unha daquelas persoas empezou a mostrar exemplos de niños de paxaros de formas moi caprichosas e elaboradísimas (de carrizo, merlo, gaio, etc), ou restos da presenza dalgúns insectos (vacaloura) ou “camisas” das serpentes.

A continuación, iníciase unha das actividades máis esixentes, a da andaina por camiños de xabre e con abondosa presenza arbórea e algunha que outra encosta para pór a proba a resintencia dalgúns dos compoñentes. Nada máis saír do local empezamos a subir a costa de San Sebastián entre piñeiros e eucaliptos con pequenas mostras de vexetación autóctona e observando a variedade de terreos con moitos modelos de vexetación, unhas veces espontánea e outras sometida á vontade humana. Chámase a atención sobre un aspecto fundamental como é o da presión das árbores alóctonas sobre as autóctonas e como aquelas presentan un crecemento moi  rapido e polo tanto de maior interese para a produción madeireira que as autóctonas, de crecemento lento pero moi importantes para os bosques pola diversidade que xeneran ao seu arredor e no soutobosque, -citamos neste caso a bidueiros, castiñeiros, acivros, carballos, etc,-.

encosta.JPG

Unha parada técnica antes de iniciar a subida ao Maúxo

A medida que nos imos adentrando no monte e en dirección sur cara á Ría podemos desfrutar dunhas vistas extraordinarias sobre esta e visualizar distintos puntos no horizonte desde esta atalaia : Cíes, Cabo Home, Toralla, Samil, O Morrazo, son algúns dos nomes que se barallan, e, máis preto, a vexetación outonal móstranos unha paleta de cores que vai desde os verdes brillantes dos acivros ou érbedos ata os amarelos e marróns dos pradairos, castiñeiros ou carballos americanos, e que algúns deles presentan os froitos vermellos (érbedos) e outros xa perdidos (capudre).

Á metade do percorrido, e antes de iniciar a costa máis pronunciada, aproveitamos para repoñer forzas e curiosear entre os piñeiros algunha que outra sorpresa (un arbustiño de xilbarbeira no medio dunha mesta presenza de piñeiros ou algún paporrubio que peteira polo chan á busca dalgún verme despistado), e, como non podía ser menos, unha  basta presenza de pegadas frescas de xabarín, porque nos estamos achegando a unha zona onde hai abundancia de castiñeiros e nogueiras e que estes mamíferos frecuentan para aproveitar os froitos que quedan da colleita ou achegarse aos lugares onde hai abundancia de auga para refrescarse ou desparasitarse.

mauxo.JPG

No alto do Maúxo, mentres elas e eles agardan, os demais coroáno

Cando chegamos ao Parque forestal de Coruxo xa é mediodía pero aínda nos quedaba un treito para alcanzar A Chan grande, Castro Chouzo e o Maúxo (450 m. de altitude) e a mámoa que segundo parece existiu/existe nese emprazamento. Desde o punto máis alto divísase ata a ría da Arousa e desde logo un lugar privilexiado para facerse unha composición abondo perfecta da cidade de Vigo e da súa contorna: Val do Fragoso, O Galiñeiro, Chandebrito, O Aloia, A Grova, Rande, San Simón. -Dicía por alí alguén que, ao mellor, o que compuxo a cantiga “Vexo Vigo, vexo Cangas; tamén vexo Redondela; vexo a ponte de San Paio, camiño da miña terra”, se tería achegado ata aquí para inspirarse-.

O descenso é máis rápido, sobre todo, porque á facilidad do terreo se unían as ganas de comer. Non hai moito tempo que perder porque, ademais, as condicións meteorolóxicas empezan a voltarse algo adversas e isto aínda non rematou.A viruxe faise cada vez máis intensa e iso anima a protexerse pola cara leste do monte.

Faremos unha parada no lugar coñecido como regueira de Laxiade, onde a Comunidade de montes está a levar a cabo a erradicación da acacia negra e do eucalipto e propiciar a recuperación deste bosque atlántico con variedades ripícolas como ameneiros, freixos, abelairas, capudres, carballos, nespereiras ou cerdeiras, e por onde corre auga en abundancia para que algúns réptiles, anfibios ou mamíferos medren no seu propio hábitat, porque como ben dicía un dos poñentes, algunha destas especies son especialmente vulnerables aos cambios ao non ter facilidade para desprazarse, cando si o poden realizar aves ou mamíferos, por exemplo.

No traxecto de volta deixamos a ambos lados da estrada microbosques con variedades arbóreas que forman soutos, acibeiros, carballeiras e, como non, moitos eucaliptos. Tamén se pode ver o recuncho onde se concentra a biomasa para a súa transformación en abono ou traslado a algunha central para a produción de enerxía eléctrica.

pedra-moura.JPG

Profesorado e alumnado seguen as explicacións da arqueóloga ao pé do petroglifo e a lenda de Pedra Moura

Ás catro da tarde, unha arqueóloga da Mancomunidade de montes ofrécesenos para explicarnos os petroglifos que abondan neste monte e, en concreto, o de Pedra Moura, considerado como un dos máis grandes e ao mesmo tempo máis enigmáticos e moi mal conservado polo estado de abandono que presenta. Cando xa tomo ía rematar, e que a arqueóloga explicase algunha lenda relacionada con este lugar a partir da lectura duns informes, unha veciña da parroquia dá testemuño, non só de que a lenda  de Pedra Moura existe senón que ela mesma tiña visto moitas veces desde a súa infancia ata había pouco tempo  “unha serea, moi guapa, que á saída e á posta do sol saía a peitearse enriba da rocha cun peite de cristal e que deixou de aparecer desde que alguén fixo esas inscricións ou tentaron convertir aquela rocha nunha canteira”. A maxia do momento non ten palabras para describila  e  algún dos que ía no grupo quedou de volver entrevistar á señora Carme que ampliaba a lenda a outra rocha, moi cerca e cunha serea algo diferente,no lugar de Pedralonga.

O serán xa estaba alí pero había que estirar a xornada ao máximo,correndo, brincando ou xogando ao voleibol e ao fútbol. Así foi como transcorreu un día  de inmersión na natureza, co obxectivo de dar a coñecer o patrimonio material e inmaterial do monte e na liña do que propón a Axenda escolar 21, na que participa o Instituo,  coñecer ese medio natural  e así respectalo e conservalo para as xeracións vindeiras.

Imprimir este Artigo Imprimir este Artigo

Un libro alternativo e de balde para as vacacións alternativas

Publicado o 29 Xuño, 2012 na sección Taboleiro Transversal por Alberte Zato

hay_alternativas.png

Ofrecido polos seus autores de balde en formato .pdf

.pdf

http://www.vnavarro.org/wp-content/uploads/2011/10/hayalternativas.pdf

(Ligazón cortesía do Prof. Torrado)

 

Boas vacacións!

Related Posts with Thumbnails
Imprimir este Artigo Imprimir este Artigo