Marcos Calveiro co alumnado de 1º da ESO

Publicado o 14 Abril, 2016 na sección Lingua e Literatura galegas, Biblioteca por Xulio Dobarro

                                         marcos.jpg

Non é a primeira vez, nin será a derradeira, que o alumnado do centro ten a ocasión de escoitar de primeira man cal foi a xénese na creación do libro, Palabras de auga, por voz do seu autor, Marcos Calveiro, natural de Vilagarcía pero vigués de adopción desde hai bastantes anos. Home polifacético, onde os haxa, porque da súa primeira profesión de avogado e escritor vén de introducirse no mundo da hostelaría alá polo barrio de Teis, de onde el xa era veciño.

marcos5.jpg

A editorial Xerais, unha vez máis vén de brindarnos esta oportunidade de contar coa súa presenza, despois de que este curso xa compartira Manuel Rivas outra xornada co alumnado de 3º da ESO. A obra de Marcos Calveiro, xa abondo ampla e ao mesmo tempo merecente de varios premios literarios, especialmente entre os lectores máis novos, pero non exclusivamente porque xa se ten introducido tamén na literatura para adultos con novelas como Festina lente, ou, máis recentemente con Fontán,(Editorial Galaxia) o grande coñecedor do territorio galego que o levou a crear o mapa máis completo de Galicia, cando aínda os recursos técnicos na cartografía eran moi rudimentarios.

Por outra banda, o club de lectura do centro vén de escoller como obra de reflexión a que foi  premio Ala Delta e White Ravens en 2008 por O carteiro de Bagdad. En conclusión, que a súa obra xa non é algo anecdótico ou de principiante, senón de experto e sesudo narrador, e que polo que se ve non deixa de sorprendernos cada ano con títulos novos.

A sesión deste día centrouse na análise de como xurdiu unha novela de ambiente africano, Palabras de auga. Pois, de algo tan sinxelo como unha fotografía que o autor viu un día nunha revista e cuxa imaxe o impactou polo significado que encerraba: unhas mulleres, ao pé duns termiteiros peneiraban o que formaba parte desas “construcións” para aproveitar os grans que xuntaban as formigas e logo poder elaborar unha especie de masa para obter pan para darlle de comer á súa familia. E a partir de aí investigar sobre as condicións de vida das familias que sofren as consecuencias da seca, dos incendios, e sobre todo as consecuencias das guerras continuas entre tribos e estados e cuxas consecuencias sofren de xeito cruel os nenos que son sometidos á explotación máis inhumana nas minas de coltan para que a sociedade “moderna” poida desfrutar das prestacións dos móbiles, wifi, etc. Tamén os nenos da guerra, os nenos-soldado, son obxecto de reflexión na novela, porque o irmán do protagonista,Numba, desertará da súa tribo e non aceptará voltar a ela despois de entrar na dinámica deses explotadores de nenos, por iso se escoita que os móbiles, por exemplo, están manchados de sangue inocente.

“Numba deulle as costas e comezou a andar cara á espesura. Amadou observou no seu lombo un feixe de costuróns que non lembraba, como se alguén mallase nel cunha póla espiñenta ata fartar. Alporizado, apertou os puños e comezou a subir o outeiro onde o seu pai o agardaba case no cume. Unha vez xuntos no alto botaron unha derradeira ollada ao campamento e descubriro a Numba ollando para eles. Amadou ergueu a man para despedirse e Numba contestou alzando  a arma e disparando varias veces ao aire. Unha bandada de paxaros asustados saíu das matogueiras co balbordo. Ngugi e Amadou botaron a correr descendendo o outeiro e deixando para sempre a Numba” (Páx.130)

boina.jpeg

A maiores dos temas suscitados pola da novela, viña   a conto comentar o  drama cotián que están a sufrir os miles de nenos inmigrantes e refuxiados que chegan ás costas do Mediterráneo e do mar Exeo a causa dos desprazamentos de lugares nos que a guerra e a fame son o seu pan de cada día. Así se puxo de manifesto que a actitude de Europa con respecto a este asunto estaba resultando un tanto cínica e moi inxusta.

A  adicatoria do libro aos seus fillos non pode ser máis emotiva:” A Lucas e a Zoe, que procuran formigueiros só por diversión”  

Imprimir este Artigo Imprimir este Artigo

Compartindo con M. Rivas unha xornada memorable

Publicado o 6 Marzo, 2016 na sección Lingua e Literatura galegas, Biblioteca por Xulio Dobarro

espirito-copia.jpg

Non sei o que pode pensar calquera que vexa esta foto de M. Rivas non estando presente nese día e nesa hora na Sala de conferencias do centro, cando o pasado tres de marzo un grupo abondo numeroso de alumnado e profesorado tivemos a ocasión de poder, admiralo?.Porque unha cousa é utilizar a linguaxe corporal para comunicar, e outra ben diferente é querer imitar o voo do Espírito Santo cando, despois que o presentador  introducira O Misterio da Santísima trindade, o protagonista aproveitou para darnos a súa peculiar visión do Misterio con alusións máis ou menos cultas, segundo a tradición galega, como  a que refería Castelao cando consideraba que se algún día Galicia chegaba a ser un “pobo de seu” debería entronizar a vaca, o peixe e a árbore, ou se se podería entender o antedito misterio polo que  alguén viu  reflectido no nabo, na nabiza e no grelo. En fin, que todo viña a conto de que, despois de que o que subscribe establecera unha comparación profana cos tres “manueles” da nosa historia literaria, é dicir, Manuel Curros Enríquez, o pai; Manuel María, o fillo; e Manuel Rivas, o espírito santo; pois, todo empezou primeiro co que se acaba de relatar e despois, -momento ao que corresponde a ilustración- a cando aquel conta unha vivencia familiar, que presenciara a súa nai na súa parroquia, que falaba de que cando o crego se dirixía aos fregueses para explixcarlles o antedito misterio, pois había, -como en cases todas as parroquias galega- un “toliño” que o crego lle concedeu o beneficio de identificarse co Espírito Santo, e como aquel estaba simbolizado por unha pomba, “o toliño” botábase a “voar”, -como fai Rivas na foto- cada vez que o cura mentaba a antedita verba. Chegou un momento en que o que parecía un xogo para aquel inocente, a autoridade eclesiástica prohibiulle a entrada na igreza, e, a partir dese momento paecíalles aos fregueses que se botaba algo en falta. Tamén houbo outra referencia antropolóxica ao trevo que, dalgunha maneira, na tradición irlandesa simbolizaría esta triple interpretación do misterio dun xeito máis panteísta, e tal e como aparece recollido na súa bandeira.

Pois, como dícia, que se podía suxerir  na presentación dun home que, segundo as últimas reseñas das súas obras “a súa obra está escrita en galego, está traducida a máis de trinta linguas e publicada polas máis prestixiosa editoriais do mundo” ? O primeiro que se me ocorreu foi lembrar a Rosalía de Castro e tomar emprestadas as súas palabras do Prólogo de Cantares Gallegos cando di”que grande atrevemento é sen duda para un probe inxenio como o que me cadrou en sorte, dar á luz un libro cuxas páginas debían estar cheias de sol”. E  así foi  como, co seu permiso, iniciamos esta xornada memorable.

Denantes de entrar en espazo pechado, e logo de ser saudado por varias persoas do centro, encamiñámonos de cara ao xardín, despois de informalo que contabamos cunha árbore peculiar, chamada Ombú en  lingua amerindia, tamén árbore da bela sombra, nacional de Arxentina e do gaucho, sabedores como somos da súa  paixón pola conservación da natureza e do patrimonio material e inmaterial de Galicia. Despois de sorprenderse da beleza -agora espido, pero quizais aínda máis sorprende  que coa folla e flor-  e de acariñar as súas raíces, suxeriu que podía semellar  un paquidermo ou, mesmo, diría eu un armadillo pola forma que está adoptando a súa raíz fora da terra e que ascende  cun multitoro. Aproveitamos para comunicarlle que o centro está xestionando coa Consellería responsable que sexa catalogada como ÁRBORE SENLLEIRA, pola súa antigüidade, dendrometría, e símbolismo antropolóxico de intercambio entre a nación Arxentina e Galicia.

duo.JPG

A todo isto hai que dicir que a lectura do seu libro de relatos, Madonna e outros contos de inverno, polo alumnado de 3º da ESO, foi,en realidade, unha desculpa, porque, máis que nada, do que se trataba era de que coa  súa presenza e a súa forza espiritual, poética  recaese sobre o auditorio, fose en forma de pomba ou de chamas, ao estilo das bágoas de San Lourenzo, e que o amor polos libros e a lectura, tal e como ten demostrado reiteradamente na súa extensa bibliografía en “Os libros arden mal”, “O último día de Terranova”, etc.  

paquidermo-2.jpeg

Así foi  como, despois de explicar que as súas obras eran como unha especie de círculos  concéntricos que se van engarzando unha nas outras, e que os pequenos xestos poden ser tanto ou máis importantes que os que protagonizaron reis, políticos ,etc. en realidade soen ter maior recoñecemento un Shakespeare, Cervantes ou Blanco Amor,por poñer algún exemplo, que as batallas ou guerras das que aqueles puideron ser protagonistas. E así foi  como chegou o recitado/dramatización do poema incluído nun dos seus últimos poemarios “A boca da terra”, co que rende unha sentida homenaxe ao patrón e aos mariñeiros do barco “Xurelo” cando con motivo do traslado de residuos radiactivos á “Foxa atlántica” -así se titula o poema- un grupo de persoas se desprazou a ese lugar que estaba servindo de cemitrio de residuos e que con esta acción se paralizou esa práctica tan nociva para Galicia e a humanidade en xeral. Este foi o momento máis emotivo de toda a súa intervención polo dramatismo que para el representaba ese feito e que tería unha moi fonda repercusión no desenvolvemento posterior do lixo radiactivo. De feito, a partir de aí, os estados tiveron que empezar  a buscar outras  alternativas.

sinatura-3.jpeg

Ninguén quería deixar pasar esta oportunidade para poder contar coa sinatura dalgún dos seus libros. Así foi como de xeito pausado e con toda a entrega que se lle pode poñer accedeu a asinar todos os libros que lle foron presentados: fose o libro de visitas da Biblioteca, fosen os dalgúns rapaces que a súa familia lle mandou traelos para non desaproveitar a ocasión; o caso foi que ninguén que quixo quedou sen que asinase  o que  lle presentaron; a pesar de que outro centro estaba agardando por el como auga de maio.

grupo1.jpeg

Finalmente, e xa de novo no exterior, e cumprindo co rito das grandes ocasións, alumnado, profesorado e M. Rivas achegámonos ata o OMBÚ para realizar a foto de rigor e así, unha vez máis seguir reivindicando a condición de ÁRBORE SENLLEIRA, petición á que se sumou o propio autor e que nesta mesma xornada temos coñecemento que o Cónsul de Arxentina  en Vigo, Osvaldo Jorge Degdeg, tamén vén de expresar o seu apoio e que xa expresou en documento escrito e vai referendar coa súa presenza no centro o vindeiro día 9 de marzo.

Por último, e seguindo as ensinanzas do mestre e tal e como xa coñecía o alumnado existente, porque este texto xa fora lido con anterioridade en contacto coa natureza, en Fragoselo, monte de Coruxo,procedemos a agasallalo co que non podía ser menos, unha peza de Sargadelos! e o máis rechamante: un toxo!. Por que ? Pois, tal e como el propón nun libro titulado “Unha espía no reino de Galicia” un dos artigos titulados “O toxo is beautifull” recomenda, e sempre de xeito inxenioso e con moito tino que, entre outras ideas ,en Galicia, podían terse en conta  as seguintes:

“O movemento antirracista que reclamou os dereitos civís dos negros fixo popular aquel lema de Black is beautifull. Os probos holandeses, precursores do ecoloxismo, proclamaron aquilo de que “o pequeno é fermoso”. Por iso, os galegos deerían de popularizar entre os seus eslógan internacionais ese do toxo is beautifull. O toxo é belo! 

e segue afondando máis no tema “volvendo ás flores e ás letras, por que non regalar o 17 de maio un libro cunha poliña de toxo florido?. Ademais do detalle, contribuiriamos a desenvolver a industria editorial e unha fonte de ingresos para a necesitada economía rural : a da chorima.”

“Metamos o toxo nos fogares.Non na cama, pero si ao seu carón, no floreiro da mesa de noite.Levémolo, canda a xesta, aos xardíns galegos. Mágoa é que os poucos parques das cidades galegas non se vexa un carballo nin un castiñeiro, coa grata excepción compostelá da carballeira de Santa Susana. Plantemos, si, camelias e magnolios, esas xoias orientais que a fidalga campiña galega tomou como propias. E plantemos tamén toxo.

O fermoso toxo que vestiría co ouro das chorimas o corazón desfeito das cidades desfeitas.”     

 Que vos parece? Non vos resulta  inxenioso e á vez algo espiritual e de apostolado, como diciamos ao comezo, ao personificar o Espirito santo n´O Rivas. Non sei!

toxo-2.JPG

Manuel mima, a espiña ou a chorima?do toxo traído do corazón de Galicia

Imprimir este Artigo Imprimir este Artigo

Por Santos e Nadal, libros a fartar

Publicado o 13 Decembro, 2015 na sección Lingua e Literatura galegas, Biblioteca por Xulio Dobarro

joao.jpeg

Antón Riveiro Coello (Xinzo da Limia-1964)explicando a súa obra”As rulas de Bakunin” 

Estas son algunhas das imaxes que corresponden á conferencia-coloquio sobre  a obra “As rulas de Bakunin” que, co seu autor Antón Riveiro Coello e coa colaboración da editorial Galaxia, tivo a oportunidade o alumnado de 2º de bacharelato de escoitar de primeira man como foi a xénese desta obra, que, xa se convertiu nun clásico entre os escolares.

A presenza do  autor, por segunda vez nos últimos tres anos, é moi de agradecer porque o alumnado escoita de primeira man unha versión novelada dunha etapa tan convulsa da nosa historia,e abondo documentada,  como foi a da República, e, ao mesmo tempo serve como estímulo para incitar a posibles creadores, ou, como mínimo a crear novos lectores, logo da experiencia narrada por aquel.

A maior parte da súa intervención estivo centrada na análise da obra sinalada. pero tamén se nos deu a oportunidade de contar con algunha reflexión sobre a súa última novela,“Os elefantes de Sokúrov”, da que cremos  está chamada a recibir moitos eloxios, tanto pola súa excepcional oportunidade da publicación ao coincidir coa celebración das festas de Nadal, como por outros moitos motivos  de actualidade, que, partindo do ano 2012, ás veces os personaxes, na súa ansia de descubrir o seu pasado, nos trasladan a tempos pretéritos con algúns episodios non precisamente moi felices, pero que forman parte da nosa historia non tan lonxana.

Por outo lado,os espazos da novela, xerais ou particulares, están cargados de mensaxes reais e simbólicas. Así, o autor adéntranos na parte máis escura da cidade de Santiago, o antigo barrio do Pombal, e, ao mesmo tempo réndelle unha homenaxe cordial á cidade na que a pedra e a choiva veñen a ser como o corazón e a alma daquela.Especialmente recomendada para ex ou composteláns de pro que teñan gravados os paseos pola carballeira de Santa Susana, “as rúas”, o Preguntoiro, Cervantes, o Pombal, a Algalia, etc.

Case poderiamos atrevernos a suxerir que Antón constrúe unha novela redonda, tanto desde o punto de vista formal (o uso do monólogo, como recurso reiterado que lle concede unha maior credibilidade á trama, nos personaxes principais está moi logrado), como pola temática variada, porque aquí aparecen tratados os temas do amor (en diferentes etapas da vida:desde a adolescencia ata a vellez, mesmo o sexo, e a prostitución, nunha dobre vertente), como da morte nas súas máis variadas facianas: asasinato, suicidio, drogadicción, etc.

En resumo, unha obra que debe ser lida con atención, que ademais se presenta cunha lingua áxil e dinámica, que lle dá fluidez e dinamismo ao discurso que non permite deixar de lela ata o desenlace.

O título e a fotografía da portada, desde logo nada que ver cunha estampa galega, pero si coas experiencias vividas pola protagonista cando na súa infancia ía ao circo e voltou na súa madurez a toparse cunha pasaxe na que un elefante -que podía ser o mesmo da infancia- vai morrer na beira do Sarela . A erudición de Antón maniféstase na súa cinefilia e no coñecemento profundo da filmografía de Sokúrov ,ao tratarse dun dos directores máis sesudos do cinema ruso actual.

roman.jpeg

“A través das historias dos seus personaxes, Riveiro Coello consegue vencellar pasado e presente, unindo inextricablemente a recuperación da memoria coa busca do senso da vida. Moi poucos novelistas conseguen transformar temas de actualidade coma os problemas da vellez, os desafiuzamentos, o traballo precario da mocidade e a pobreza nas rúas nun relato sobre o esencial da vida humana. Riveiro Coello é quen de o facer ao incrementar a capacidade de atracción das reviravoltas dunha trama coidada en todos os seus pormenores, co engado duns personaxes trazados de maneira vívida e cuns recursos literarios nos que a metáfora e o símbolo están ao servizo da narración. Os elefantes de Sokúrov é unha gran novela sobre o presente porque, desde o actual, nos fai concibir o tempo todo como un senso que libera”

sokurov.jpg                                                terranova.jpeg

“Os elefantes de Sokúrov” (Galaxia)

Outra novidade que nestes días chega á Biblioteca é a novela de Manuel Rivas: “O último día de Terranova”, que, con semellante título poderiamos pensar que nos trasladaría ata as lonxanas costas de Canadá para falarnos dun drama ecolóxico ou dos pescadores galegos á procura do bacallau. Pois non, o que di a reseña da editorial é o seguinte:

A libraría Terranova é un lugar diferente no planeta Terra, habitada por libros e almas, un escenario de amores e resistencia, un refuxio de náufragos da vida, un santuario de animais, un lugar de memoria e emoción, onde de súpeto aparece no escaparate o letreiro da Liquidación total de existencias por peche inminente. Cando chega o ultimato e se pon en marcha o proceso de desafiuzamento, Vicenzo, o libreiro, que arrastra as secuelas dunha doenza na infancia («O meu corpo é un manifesto!»), revive a propia historia e a da libraría, mentres tenta facer fronte á especulación e ao que el chama o Imperio do Baleiro. Terranova é un lugar de emoción e memoria. Foi porto de desembarco de libros descoñecidos ou prohibidos, unha especie de Ítaca entre Europa e América, un territorio de liberdade secreta no franquismo, onde as «botellas ao mar» do exilio retornan, en xeito de libros, en maletas e baúis de emigrantes. E será tamén o lugar de acollida para unha personaxe engaiolante, Garúa, unha moza exiliada arxentina, cuxa chegada transformará a vida de Terranova en tempos da chamada Transición, aínda perigosos e de gran incerteza histórica. Galicia, Bos Aires, Madrid, París, Lisboa…, xunto ao Pulmón de Aceiro, a Cámara Estenopeica, a Terra Escondida, a Memoria Profunda, o Faro e a Liña do Horizonte, son territorios e espazos reais que tamén pertencen á xeografía íntima da libraría Terranova. O último día de Terranova é unha novela de enxeño multiforme onde conflúen os xéneros literarios entrelazándose a serie negra, o humor da poética surrealista mesturado co da oralidade popular, e un realismo tan a rentes do chan como transcendente. A libraría Terranova converterase para quen entre nela nun lugar inesquecíbel.

louvre.jpeg

jiro.png

Entrevista publicada no xornal “La Voz de Galicia”(13-12-2015), en cuxo titular recolle a seguinte mensaxe:“A arte é un espello no que se reflicte a túa propia experiencia” e na que se lle presentan varias cuestións relacionadas co manga e afirma con respecto  a Miguel Anxo Prado que “é un dos seus mangakas favoritos”, o que vén a demostrar o coñecemento da situación desta técnica en Galicia, e, ao mesmo tempo, a súa actualidade.

Pois ben,chegou á Biblioteca a súa obra titulada Los guardianes del Louvre,segundo os críticos, unha xoia asinada polo xaponés Jiro Taniguchi, que pasou un mes do ano 2013 empapándose da pintura e do misterio que arrodea moitas das obras que garda o museo, e no que sabe adicarlle unha homenaxe á arte e contar unha profunda historia de amor.

Taniguchi é un xenio do cómic e o mangaka máis occidental. Nesta obra cóntanos como o propio debuxante chega a París, e despois de pasar por unha febre extraña, adéntrase no Louvre e na maxia que envolven algúns dos cadros e dos artistas máis relevantes.

Tamén visitará outros dos museos da cidade e adicaralle unha sentida homenaxe aos outros gardiáns que durante a ocupación nazi puxeron a salvo algunhas das obras.

E como non, tamén unha historia de amor, adicada ao amor da súa vida e demostrarnos que a Arte é máis grande que a vida.

Así imos rematando a crónica e o ano 2015, para que con estas e outras maís que aquí non se inclúen, invitarvos a pasar pola Biblioteca e encher estes días de lecer cun libro, clásico ou moderno, novela ou poesía, teatro ou cómic,revista ou ensaio, en inglés,francés,  castelán ou galego  e  desexarvos unhas felices lecturas de Nadal e  aninovo. 

Imprimir este Artigo Imprimir este Artigo

NOVIDADES DE OUTONO NA BIBLIOTECA

Publicado o 7 Novembro, 2015 na sección Biblioteca por Xulio Dobarro

Cando xa se sabe o nome da persoa homenaxada na próxima edición das Letras galegas, MANUEL MARÍA, non podemos deixar de facer referencia a ela neste inicio de curso  e  así irémonos achegando á súa obra na medida que van aparecendo novas edicións críticas ou reedicións dalgunhas delas.Como por exemplo  as que acaba de publicar a Fundación CASA-MUSEO MANUEL MARÍA: A esencia máis nosa(Poemas sobre a lingua galega) e Terra Chá , con prólogos de X.R. Freixeiro Mato e Ánxel Fole, respectivamente.

manuel-maria.jpeg             m-maria.GIF

MANUEL MARIA Teixeiro, naceu en Outeiro de Rei, na casa das Hortas, o 6 de outubro de 1929 e finou na Coruña, onde pasou os últimos anos, o oito de setembro do 2004. Toda a súa obra reflicte o seu amor ao país, á súa terra, á xente, á súa dona, ás cousas cotiás. A evocación da paisaxe da súa terra natal, A TERRA CHA, foi un dos temas preferidos de Manuel María, e unha constante na súa obra. O Libro de poemas Terra Cha publicouse en (1954). Na actualidade vai pola décimo primeira edición. No 2003, con motivo da súa toma de posesión na REAL ACADEMIA GALEGA leu o discurso “A TERRA CHÁ: POESÍA E PAISAXE”. Consideramos a Terra Chá o eido máis fermoso deste mundo … Para nós é un universo …Pois ben,na biblioteca atópanse as dúas novas edicións dos libros indicados enriba.

A Terra Cha somentes é:

un povo aquí, outro acolá,

mil arbres, monte raso,

un ceo chumbo e tráxico

no que andan as aves a voar.

O resto é soedá

…..

O NOSO IDIOMA É  A LUZ

QUE ILUMINA O NOSO SER.

RENUNCIAR Á NOSA LINGUA

É SEMELLANTE QUE MORRER(1982:Escolma de poetas de outeiro de Rei)

—–

DEIXAMOS MORRER A FALA,

ESQUECEMOS O PASADO.

E HAI QUEN DI QUE GALIZA

MOITO LEVA PROGRESADO. (1982:Escolma de poetas de Outeiro de Rei)

Con respecto ás NOVIDADES, xa é abondo coñecido que por estas datas as editorias teñen posto  a maquinaria reprográfica a traballar e publicar os que poden ser  éxitos por cantidade e,se se dá o caso,  por calidade, pensando nas longas noites de outono-inverno, os día de viruxe e as festas de Nadal.

De seguido imos presentar por xénero algunhas destas máis recentes publicacións.PROSA E POESÍA EN LINGUA GALEGA 

teijeiro.jpg  nena.jpg

LENDO LENDAS DIGO VERSOS:Velaí, en harmoniosa compaña, vinte lendas con cadanseu poema. Lendas extraídas das raiceiras da nosa tradición, a maioría pouco coñecidas, moi variadas tanto na procedencia xeográfica como na temática tratada; poemas que, como fillos da fantasía que son, tiveron que ser arrincados dos «recantos do … cerebro, anicados e espidos» pois semella que agardaban «en silencio que a arte os vista da palabra para podérense presentar decentes na escena do mundo» (G. A. Bécquer: Introdución a Rimas y Leyendas).

de-remate.jpg madonna.jpg

 De remate é unha novela tremendamente singular no xeito de narrar. Está construída fragmentariamente a través das columnas de opinión do seu protagonista, o xornalista Bieito Sanmarful, complementadas con textos pertencentes ao seu diario íntimo e outros materiais de diversa procedencia: correos electrónicos, anotacións en blogs, poemas, documentos oficiais… A través das páxinas desta novela non asistimos só ao retrato sociolóxico da Galicia que habitamos, senón que tamén imos descubrindo a propia vida e o itinerario persoal do protagonista, aflixido por unha doenza coa que se ve obrigado a convivir e que combate con humor, ironía e estoicismo. Coa lectura dos seus textos imos descubrindo un Bieito Sanmarful que se mostra, nos últimos anos de súa vida, como unha persoa fráxil e dependente, autoesixente, que nos achega a súa visión nada dogmática sobre o mundo e as persoas que o rodean, a través dunha reflexión permanente sobre si mesmo.

Madonna e outros contos de inverno:Manuel Rivas reuniu neste libro oito dos seus contos que teñen o inverno e o Nadal como pano de fondo, tanto no presente como nas lembranzas dos personaxes. A tristeza da emigración, a experiencia límite do naufraxio, o amor que nos defende das adversidades, a resistencia durante o franquismo, a traizón que nos derrota, as consecuencias do tráfico de drogas, a ledicia de xogar un partido de fútbol, a integración das persoas diferentes e a conmoción da crise das vacas tolas artellan as tramas destes contos en que se abordan temas esenciais na literatura. Oito contos conmovedores nos cales Manuel Rivas dispuxo as pingas de humor e tenrura capaces de transformar o cotián na beleza da escrita literaria.

morna.jpg              europa.jpg

MORNA,PERIGOSA E ROMÁNICA:Co seu permiso vou introducir un argumento: cando a señora Chismes, a veciña do segundo, chamou á miña porta, eu pensei que o que viña buscando era o meu amor. Ou un pouco sal… Pero polo visto o asunto non ía por aí. En lugar do desexo ardente de verme en roupa interior, o que aquela muller traía na cabeza eran dúas cousas ben distintas: demasiada colonia barata, e a intención de enlearme no maior roubo do século. O que estou a piques de compartir con vostedes é a historia dun grupo de xente decidida a todo, convencida de que o mellor que poden facer para saír do desastre en que a crise converteu as súas vidas é dar o golpe definitivo, sacar adiante a empresa. Velaquí a disparatada aventura dunha serie de superviventes deste tempo cruel, personaxes sen oficio nin beneficio coñecido, desesperados e, para maior complicación, incapaces de sumar entre todos eles unha única neurona útil… Por certo, díxenlles xa que son vostedes un público marabilloso?

EUROPA EXPRESSAroa, Xacobe, Nico, Beatriz, Óscar, Piero e Mía deciden viaxar xuntos por Europa en Interrail ao rematar o Bacharelato. Descubrirán a vida en liberdade e a complexidade das relacións persoais, marcadas polo carácter de Xacobe.Dez anos despois da viaxe, Nico atopará en Berguen, unha postal que lle revelará certa información que provoca nel un cuestionamento da súa vida actual e a necesidade de…

LINGUA CASTELÁ : BANDA DESEÑADA

asterix.jpeg

 Non podía acabar o ano sen que un clásico da banda deseñada fixese a súa presenza, “Astérix, Obélix, Panorámix, Ideafis, galos, e romanos á conquista de Lutetia” tiñan que deixarse caer por aquí, sobre todo sabendo que tamén neste noroeste peninsular puideron ambientarse andanzas semellantes ás do noroeste da Galia, se temos en conta a semellanza entre conquistados e conquistadores. guinnes.jpgpies-descalzos.jpg

NOVELA GRÁFICA:PIES DESCALZOS Gen y sus amigos tienen que afrontar las secuelasde la bomba, una realidad casi imposible de aceptar. Han pasado casi dos años desde que estalló la bomba atómica yJapón vive bajo la ocupación militar estadounidense. Mientras los soldados patrullan, en las calles de Hiroshima aún se pueden oír los gemidos de dolor y el llanto de los supervivientes. Para la mayoría de esa gente la guerra todavía no ha terminado. Conviven con ella. La ven cada vez que se miran en el espejo, como Natsue, que tiene el rostro quemado. Gen por su parte, ve como muchos de sus amigos se han quedado  huérfanos y corren peligro de caer en manos de los yakuza..

A EDITORIAL PLANETA PUBLICA O 1º PREMIO E O FINALISTA: 

.finalista.jpg                      alicia.JPG

Y TÚ NO REGRESASTE:Hay libros que dejan una marca indeleble y, mucho tiempo después de haberlos leído, permanecen vivos en nuestro recuerdo. 
Éste es uno de ellos. A los ochenta y seis años, Marceline Loridan-Ivens ha volcado en esta carta abierta a su padre un cúmulo de sentimientos profundamente arraigados desde su juventud, de los que ha sido incapaz de desprenderse durante toda una vida. «Tú podrás regresar, porque eres joven, pero yo ya no volveré.» Esta simple frase, que Marceline oyó de boca de su padre cuando eran deportados en el mismo tren al campo de Auschwitz-Birkenau en abril de 1943, quedó grabada en su memoria para siempre y es el origen de este relato extraordinario. 

La dramática lucha de una chica de quince años por sobrevivir en una situación que ha pasado a la historia como paradigma de la máxima depravación de la que es capaz el hombre queda plasmada con una voz asombrosamente desprovista de sentimentalismo y autocompasión. 

          tu-no-regresaste.png

LA VIGILANTE DEL LOUVRE: Diana es vigilante en el Louvre. Desde hace cinco años pasea todos los días por sus salas admirando los detalles de las obras maestras allí expuestas. Ha adquirido la costumbre de hablar y relatarles los pormenores de una vida que ha ido instalándose en la rutina, muy a su pesar. Una exposición temporal sobre la obra de Gustave Courbet llega al museo y produce en Diana una fascinación inmediata, incluso llega a cambiar ciertas cosas de sí misma de un modo inesperado. La exposición de El origen del mundo en el Louvre hace que sus salas congreguen a visitantes desconocidos para Diana, entre los que se encuentra Clodette, una bellísima mujer rubia que acude fiel a su cita diaria con Courbet cargada con un violonchelo. Pero Diana y Clodette no están solas en su obsesión por este lienzo tan particular. El destino de Isabelle ha sido marcado en gran medida por su admiración hacia la modelo que retrata, y de la que conserva su diario como su más preciada posesión.

la-vigilante.jpeg la-nina-fantasma.jpg

LA NIÑA FANTASMA«Suena como si alguien estuviera destrozando la puerta con un hacha». Es Halloween y por la escuela pululan zombies y monstruos que se preparan para la fiesta de disfraces de la noche. Pero entre todos ellos se halla una myling, una niña fantasma.

la-guerra-civil.jpg teorema.jpg

jhon.jpg

CIUDADES DE PAPELUna joven desaparece dejando una serie de pistas que solo su mejor amigo de la infancia podrá descifrar…

La Guerra Civil española contada de forma escueta, objetiva y rigurosa, sin clichés partidarios ni etiquetas fáciles, en textos de Arturo Pérez-Reverte e ilustrada de forma espléndida por Fernando Vicente.«Hace casi ochenta años, entre 1936 y 1939, en tiempos de nuestros abuelos y bisabuelos, una espantosa guerra civil tuvo lugar en España. Causó miles de muertos, destruyó hogares, arruinó el país y llevó a mucha gente al exilio. Para evitar que tan desoladora tragedia vuelva a repetirse nunca, es conveniente recordar cómo ocurrió. Así, de aquella desgracia podrán extraerse conclusiones útiles sobre la paz y la convivencia que jamás se deben perder. Lecciones terribles que nunca debemos olvidar.

EL TEOREMA KATHERINE:Según Colin Singleton existen dos tipos de persona: los que dejan y los que son dejados. Él, sin duda, pertenece al segundo. Su última ex, Katherine XIX, no es una reina, sino la Katherine número diecinueve que le ha roto el corazón.         Para escapar de su mal de amores, y con el propósito de hallar un teorema que explique su maldición de las Katherines, Colin emprende junto a su amigo Hassan una aventura que le llevará

ENSAIO: «El libro de ciencia más relevante de los últimos diez años. Unode los grandes físicos teóricos contemporáneos narra su visión delorigen y la evolución de nuestra forma de comprender el mundo. Unainvitación a pensar como solo han pensado los grandes.»Javier Sampedro

explicar-el-m.jpg

En esta historia de la ciencia, tan irreverente como ambiciosa, Steven Weinberg nos conduce a través de los siglos desde la antigua Mileto hasta el Bagdad medieval y Oxford, desde la Academia de Platón…

TODO ISTO, E MOITO MÁIS,

 NA BIBLIOTECA DESCUBRIRÁS.

CONTÁXIATE DA VAGA LECTORA! 

Imprimir este Artigo Imprimir este Artigo

De interese para os novos usuarios de biblioteca

Publicado o 2 Outubro, 2015 na sección Club de lectura, Biblioteca por Carmen Vilariño Agras

Todos os novos e novas integrantes da comunidade educativa tedes a vosa disposición

na biblioteca unha variada e ampla selección de fondos bibliográficos.

Libros de lectura obrigatoria, novedades editoriais,cómics, revistas e Dvds conforman

os fondos da biblioteca.

primavera-mes-dos-libros.JPG

Podedes facer uso deles tanto dentro da sala de lectura como levar estes materiais para a casa como empréstitos.

O único requisito é ter un número de lector e  responsabilidade na devolución dos préstamos

NÚMERO DE LECTOR:

Todo o alumnado e profesorado mantén o mesmo número de lector do pasado curso.

O alumnado e profesorado de nova incorporación que non sepa o seu número de lector

pode pasar pola biblioteca. De ter algún tipo de dúbida,  pasade pola biblioteca e seredes atendidos e informados debidamente.


plano-biblioteca.bmp

Lémbrase ademais que os préstamos de verán, deben ser devoltos na biblioteca en breve espazo
 de tempo

 NFORMACIÓN NO BLOGUE DA BIBLIOTECA


Imprimir este Artigo Imprimir este Artigo

Préstamos de verano

Publicado o 11 Xuño, 2015 na sección Club de lectura, Biblioteca por Carmen Vilariño Agras

BIBLIOTECA

PRÉSTAMOS DE VERANO

CURSO 2014-2015

 

 FECHA PARA HACER EL PRÉSTAMO: Del 15 al 19 de junio

FECHA PARA RECOGER LOS LIBROS: 24 de junio

NÚMERO DE LIBROS: 5

PROCEDIMIENTO:1.  Escoger los libros

2.  Entregarlos al profesor de biblioteca con un folio con vuestro nombre

3.  El profesorado de Biblioteca los registrará en vuestro nº de lector

4.  Recogerlos en la Biblioteca

wwwkizoacom_descarga.jpg wwwkizoacom_descarga.jpg

SE RECUERDA  A TODO LOS USUARIOS Y USUARIAS DE  LA BIBLIOTECA QUE ESTOS DÍAS HAN DE SER ENTREGADOS TODOS LOS PRÉSTAMOS QUE ESTÉN TODAVÍA EN SU PODER.

MUCHAS GRACIAS

Imprimir este Artigo Imprimir este Artigo

DÍA INTERNACIONAL DEL LIBRO INFANTIL

Publicado o 1 Abril, 2015 na sección Club de lectura, Biblioteca por Carmen Vilariño Agras

dili_2015_cas.jpg

MENSAJE DÍA DEL LIBRO INFANTIL

MUCHAS CULTURAS, UNA HISTORIA

“Hablamos idiomas diferentes y venimos de diferentes orígenes, sin embargo compartimos las mismas historias”

Historias del mundo… cuentos tradicionales

Es la misma historia para todos nosotros

En diferentes voces

En diferentes colores

Pero sigue siendo la misma…

Principio…

Argumento…

Y final …

Es la misma historia que todos conocemos y amamos

Todos la escuchamos

En diferentes versiones y por diferentes voces

Sin embargo, siempre es la misma

Hay un héroe… una princesa… y un villano

No importa su idioma o sus nombres

Ni sus rostros

Siempre es la misma

Principio,

Argumento

Y final

Siempre ese héroe… esa princesa y ese villano

Sin cambios a través de los siglos

Nos acompañan

Nos susurran en nuestros sueños

Nos mecen para dormir

Sus voces desaparecieron hace tiempo

Pero viven en nuestros corazones para siempre

Porqué nos unen en una tierra de misterio e imaginación

Porqué todas las diferentes culturas se funden en Una Historia

Escrito por: Marwa Al Aqroubi

Imprimir este Artigo Imprimir este Artigo

III CONCURSO RELATO CURTO

Publicado o 11 Marzo, 2015 na sección Normalización e Dinamización Lingüística, Biblioteca por Carmen Vilariño Agras

O Equipo de Normalización e Dinamización Lingüística e a Biblioteca convocan o III Concurso de Relato Curto en Lingua Galega.

BASES DA CONVOCATORIA

cartel-concurso-de-relatos-curtos-2015-definitivo.png

 

Related Posts with Thumbnails
Imprimir este Artigo Imprimir este Artigo