IES do Castro de Vigo

Aquí tendes, en formato , a presentación dos temas BI.

Que es un ser humano

Comentarios República Platón

Os arquivos dos temas BI iranse ampliando paulatinamente.

Despois de máis de dez anos de visitas continuadas ás terras da Baixa Limia e de Celanova, cremos que xa estamos en condicións de poder considerar esta actividade como típica para o alumnado de 3º da ESO. Por iso, e a pesar de que as condicións climatolóxicas non eran moi apropiadas, e cando eran sobre as 11 da mañá estabamos realizando a primeira parada técnica na localidade de Río Caldo (Lobios), no presente curso 2008-09, o pasado trece de maio, aproveitando que os días son máis longos e a natureza está no seu máximo apoxeo, aqueles desprazáronse ata esas comarcas, limítrofes, en parte,  con Portugal. Non podemos perder de vista que inicialmente proxectárase en cursos pasados de realizar a ida, -por ser máis curta- por terras portuguesas e a volta por Ourense, e, ademais, unha das ideas que preside a actividade é a do libro de relatos de X.L. Méndez Ferrín que, precisamente, se titula Arraianos e inclúe como protagonistas daqueles a persoas que se moven entre a realidade e a ficción por esta raia seca galego-portuguesa.

(Ler o resto do artigo »)

Miguel Anxo Murado López, nado en Lugo o 2 de maio de 1965, é un escritor,xornalista e guionista galego que este mércores 22 de maio, víspera do Día do libro, vai impartir unha conferencia para o alumnado de segundo de bacharelato no centro.

(Ler o resto do artigo »)

(Ler o resto do artigo »)

• » Continuar a ler or Comentarios (0)

GONZALO PONTÓN en El País, 29/03/2009

Durante os próximos meses asistiremos á publicación de varias edicións conmemorativas dos 150 anos da Orixe das especies, que se deu ás prensas cando o seu autor, Charles Darwin, ía cumprir 50. É xusto que sexa así. Da carismática trindade progre (Darwin, Marx, Freud), ningún puido derrotar o tempo como o primeiro.

Aínda que quedan algúns detalles por axustar que non afectan á súa esencia, a teoría da evolución foi verificada ata a saciedade dende o rexistro fósil á xenómica comparativa, e hoxe é un feito científico tan indiscutible como a existencia dos átomos ou a dos buratos negros. Indiscutible, pero non indiscutido. As Igrexas cristiás, xudías e musulmás non poden aceptar a teoría da evolución porque, segundo os seus libros santos, un deus primordial omnipotente e omnisciente o creou todo en seis días (ou en seis mil millóns de anos, que no da cronoloxía os clérigos máis espelidos se apuntan á metáfora).

(Ler o resto do artigo »)

Unha crítica clásica contra Darwin é que, malia titular o seu libro A orixe das especies (1859), xusto non aclarou como se orixinaban as especies. A selección natural -o mecanismo evolutivo descuberto polo naturalista- baséase na acumulación gradual de pequenos cambios, mentres que as especies adoitan ser entidades discretas e ben definidas: vemos leóns e tigres, non unha escala Pantone de leotigres. A investigación recente, non obstante, aclarou moitos puntos do problema da especiación, ou xeración de novas especies, e confirmou que a especiación ten unha relación directa coa selección natural darwiniana. Tamén revelaron uns principios xerais que terían resultado sorprendentes para o pai da bioloxía moderna.
“A competencia polos recursos, as carreiras de armamentos entre predadores e presas e outros factores biolóxicos dan forma aos ecosistemas locais durante períodos curtos”, di o evolucionista Michael Benton, da Universidade de Bristol. “Pero son factores externos como o clima, a oceanografía e a tectónica continental os que explican as pautas da evolución a grande escala. Benton é o autor dun dos cinco artigos con que a revista Science celebra hoxe o 200º aniversario do nacemento de Charles Darwin (12 de febreiro de 1809-19 de abril de 1882).

(Ler o resto do artigo »)

Para facilitar aos alumnos de Grego a lectura e análise de “As nubes”, damos a continuación algunha ligazón e unha breve introdución.

SOBRE A OBRA:

As Nubes (en grego clásico: Νεφέλαι) é unha comedia temperán dentro da obra do comediógrafo ateniense Aristófanes, que fai unha forte crítica aos sofistas e ás sçuas ensinanzas con humor, onde non faltan os temas e personaxes de moda da Atenas de finais do século -V.

Esta obra foi presentada pola primeira vez no ano -423 nas Dionisias, pero Aristófanes non deu gañado o primeiro lugar, quedando en terceiro posto. Aristófanes nunca se resignou a ter perdido e realizou unha reedición da súa obra reescribíndoa e esa é a versión que se conserva na actualidade. Isto sabémolo porque na mesma comedia o coro exhorta os espectadores reprochándolles o ter perdido. Aristófanes considerábaa a súa obra máis fina de entre as súas comedias. En As Nubes aparece a primeira referencia histórica sobre Sócrates.

ARGUMENTO:

A obra trata dun pai, Estrepsiades (Στρεψιάδης), e do seu fillo Fidipides (Φειδιππίδης). Fidipides é un mozo fanático da hípica e dos cabalos, diversión que lle sae abondo cara ao seu pai, que ten contraído unha serie de débedas polo amor do seu fillo polos cabalos. O pai vai directo á ruina e non ten interés en lles pagar aos acreedores e para iso idea un plano que o tirará de problemas: mandará o seu fillo a estudar ao Pensadeiro (φροντιστήριον, palabra inventada por Aristófanes), tamén traducido como Pensatoiro, de Sócrates, que é unha especie de escola onde ensinan, por diñeiro ou cousas de valor, os sofistas Sócrates e máis o seu amigo Querefonte (Χαιρεφῶν) as diversas disciplinas sofísticas e especialmente o argumento xusto e o argumento inxusto que o tirarán de todas as débedas ao poder gañar os xuizos na súa contra. Pero Fidípides négase a ir e acaba indo Estrepsiades que, cando se atopa cos discípulos de Sócrates e Querefonte, pregunta que é o que fan e mantén despois un diálogo con un deles, durante o que é presentado a Sócrates que é chamado “el mesmo” (αὐτός), que está pendurado nun cesto a observar o ceo. Tras dese episodio cómico Sócrates fálalle do ceo e demóstralle que Zeus non existe e que as nubes tamén son deusas e moi importantes, e quen xunta as nubes non é Zeus senón o “Remuíño” (Δῖνος). Despois comeza un diálogo no que proba a Estrepsiades até que aparecen as Nubes. Logo comeza un diálogo entre as Nubes e Estrepsiades e máis tarde reaparece Sócrates que lle ensina novas cousas, pero Estrepsíades é un home vello e ademais rústico, así que esquence todo o que aprende. As Nubes dinlle que vaia buscar o seu fillo por ser máis novo e así Estrepsiades convénceo para que aprenda os dous argumentos nun diálogo no que o fillo sostén opinións antiga e o pai as opinións novas. Despois Sócrates dille que o mesmo será ensinado por ambos argumentos, gañando o argumento inxusto. Así Fidípides aprende o argumento inxusto e o seu pai lévao para casa. Logo chegan os prestamistas e Estrepsides non os teme e di que non pagará confiando no seu fillo que gañará grazas ao argumento inxusto. Logo o seu fillo que foi corrompido sae perseguindo o padre para zoscarlle, así Estrepsiadesxunto cun escravo toma vinganza de Sócrates que fuxe do pensadeiro que está a ser queimado por Estrepsiades e máis o seu escravo Xantias.

A VISIÓN DE SÓCRATES E OS SOFISTAS:

Aristófanes como ateniense conservador vía na sofística un perigo, xa que segundo a súa opinión corrompía a xuventude, así este situou Sócrates dentro dos sofistas como un dos representantes facendo converxer nele non só o socratismo (Aristófanes na obra fala da aporía e dunha serie de referencias máis acerca do venerábel filósofo ateniense), senón tamén todas as artes sofísticas (retórica, astronomía, música, etcétera). Así preséntanos un Sócrates moi distinto do vello xusto e sabio da Apoloxía de Platón e da de Xenofonte, e moi alonxado da crítica aos sofistas de outros diálogos de Platón como Protágoras, ou das Memorabilia de Xenofonte. Se ben a historia da filosofía e a tradición sempre rexeitaron a imaxe do Sócrates de Aristófanes, na actualidade esa imaxe do astrónomo-sofista, aínda que non é aceptada completamente, recoñécese que hai algo de certo. No Banquete de Platón áchanse Sócrates e Aristófanes, e non teñen problemas para relacionarse o un co outro, e así transcurren sen conflito. A obra cumple o seu propósito de amosar como a xuventude é corrompida por eses extranxeiros que son os sofistas, aínda que a víctima foi Sócrates, que foi ridiculizado polo comediógrafo e a súa imaxe deformada para parecer un sofista normal para a súa época.

ARISTÓFANES

Aristófanes (en grego Ἀριστοφάνης) foi un dramaturgo grego que naceu e morreu en Atenas sobre o -444 e o -385 respectivamente.

Viviu durante a Guerra do Peloponeso, época que coincide co esplendor do imperio ateniense e a súa consecuente derrota a mans de Esparta. Non obstante, tamén foi contemporáneo do rexurdimento da hexemonía ateniense a comezos do século -IV.

Lendo Aristófanes é posíbel facerse unha idea das intensas discusións ideolóxicas (políticas, filosóficas, económicas e literarias) na Atenas daquela época.

A súa postura conservadora levouno a defender a validez dos tradicionais mitos relixiosos e mostrouse reacio perante calquera nova doctrina filosófica. Especialmente coñecida é a súa animadversión cara a Sócrates, a quen na súa comedia As nubes presenta como un demagogo dedicado a inculcar todo tipo de insensateces nas mentes dos mozos. No terreo artístico tamén non se caracterizou por unha actitude innovadora: mesmo consideraba o teatro de Eurípides como unha degradación do teatro clásico.
(Tomado de taringa.net)Ligazón para descargar a obra completa (en castelán): http://rapidshare.com/files/149196567/Aristofanes_-_Las_nubes.pdf.html