A Revolución de Lynn Margulis
O alumnado de 2º de Bacharelato A, de Bioloxía, debe descargar e ler o seguinte documento de Word:
(Uso educativo sen ánimo de lucro)
O pequeno grande home de Flores
Os últimos traballos mostran que o ‘Hobbit’ evoluíu en África hai máis de dous millóns de anos e utilizaba ferramentas. JAVIER SAMPEDRO - Madrid - 25/10/2009
Cinco anos despois do seu descubrimento na illa de Flores, en Indonesia, os científicos seguen reexaminando o fósil humano máis desconcertante da historia: LB1, o home de Flores, que en realidade era unha muller. Medía un metro e non tiña máis cerebro que un chimpancé, pero viviu hai só 17.000 anos. Algúns paleontólogos non aceptan que represente unha especie anana, e sostiveron sempre que LB1 é unha muller moderna con algunha enfermidade rara. Segundo os últimos estudos evolutivos, non obstante, a enfermidade tería que ser tan rara como unha máquina do tempo.
O polgar dos seus pés era perpendicular aos demais dedos e tería calzado un 40. A súa clavícula non é de tipo humano, pero o nariz sitúao entre os homínidos
Os novos datos tampouco confirman a interpretación inicial dos descubridores do hobbit: que esta especie era un descendente evolutivo do Homo erectus, o primeiro homínido que saíu de África (hai 1,8 millóns de anos). Como o erectus xa tiña un tamaño similar ao noso, esta interpretación implicaba que o hobbit ou Homo floresiensis, que é o seu nome técnico, se tiña que ter miniaturizado na illa de Flores. O fenómeno é coñecido noutros mamíferos.
Segundo os novos resultados, o hobbit non é un homo erectus que se fixo anano, senón que xa saíu anano de África, porque provén dunha especie aínda máis antiga que o erectus, dunha época en que os homínidos aínda non creceramos de tamaño. Non é que a nova idea sexa moito máis convencional que a anterior. Algúns paleontólogos, en realidade, vena aínda máis chocante. Simplemente, é a que cadra mellor con todos os datos.
(Ler o resto do artigo »)
Imprimir este Artigo
Imprimir este Artigo
Libros recomendados en castelán
1º CICLO de la ESO
Endrina y el secreto del peregrino
López Narváez, Concha
Endrina emprende el camino de Santiago junto a dos acompañantes que ocultan un gran secreto. Pronto se ven inmersos en las más variadas aventuras y sobresaltos, sin faltar los ataques de bandidos, que para eso la novela está ambientada en la Edad Media.
El misterio del cuarto amarillo
Leroux, Gastón
Una noche una joven sufre un ataque misterioso en “el cuarto amarillo”, una habitación de ese color. De repente se oyen los gritos de la chica y cuando acuden en su ayuda, aparece malherida. Pero allí no hay nadie y parece imposible que alguien haya entrado desde fuera y luego haya podido huir, porque el cuarto estaba completamente cerrado. Este es el primer caso que va a resolver el inspector Rouletabille; si os gusta, podéis animaros a leer otras novelas del mismo personaje.
(Ler o resto do artigo »)
Imprimir este Artigo
Conferencia de Francisco Anguita
O venres 15 de xaneiro pronunciará no noso Centro unha conferencia o xeólogo e profesor da Universidade Complutense de Madrid, Francisco Anguita Vírella. O alumnado de Ciencias para o Mundo Contemporáneo (1º de Bacharelato) terá a oportunidade de escoitalo na Aula de Conferencias, ás 12,00 da mañán. Será presentado polo profesor Manuel Brañas, e a charla terá por título Venus, Marte y la Tierra.
O profesor Anguita é un amante da Terra e doutros planetas, por exemplo a través do estudo dos volcáns de Marte. É un experto en percorrer os centos de millóns de anos que duran as eras xeolóxicas.
Para maior información podedes consultar:
http://es.wikipedia.org/wiki/Francisco_Anguita_Virella
http://www.elmundo.es/suplementos/natura/2007/14/1178920808.html
http://blogs.elcorreodigital.com/magonia/2008/3/17/-la-cara-y-piramides-marte-son-invento-oportunistas
O vindeiro venres, 15 de xaneiro o alumnado de Ciencias do Mundo Contemporáneo asistira a unha charla do profesor Francisco Anguito, co título de Venus, Marte y la Tierra.
Podemos ver unha entrevista a Francisco Anguita en http://www.rtve.es/television/20091123/geologia/302143.shtml
Imprimir este Artigo
DiGaTIC - Dicionario Galego das TICs
Imprescindible ferramenta na Rede de redes para o bo uso e abuso dos termos das TICs. que as veces se utilizan incorrecta ou caprichosamente, cando non inxustamente 
. Primeiro coñeza a tecnoloxía, e logo refírase a ela con propiedade. Agora pode facelo doadamente con esta ferramenta, con diferentes traducións, i.e. :
Icona
Tradución portugués:ícone
Tradución castelán:icono
Tradución francés:icône
Tradución italiano:icona
Tradución inglés:icon
Tradución alemán:Ikon
DiGaTIC - Dicionario Galego das TICs
Imprimir este Artigo
Así aprendemos a contar (vídeo)
Redes 11: Así aprendemos a contar (29 min)
O astrónomo Galileo Galilei dixo que “as matemáticas son o alfabeto co cal Deus escribiu o universo” para reflectir que os números están detrás de todas as actividades propiamente humanas: a agricultura, a gandería, a arte e ata a filosofía. Desde o inicio, as matemáticas tiveron unha relación íntima coa vida en comunidade. Naceron a partir de necesidades prácticas como a medida de campos, a administración de rabaños ou a observación dos astros. O uso de números para todos esas actividades fíxose sistemático xa nas primeiras civilizacións.
Joe Dauben, historiador da ciencia do City University de Nova York, é un dos matemáticos que mellor soubo explicar porqué as matemáticas xurdiron para resolver problemas moi concretos e cotiáns da xente e explícalle a Eduard Punset os momentos clave dese desenvolvemento.
Xavier Roqué, físico e historiador da ciencia da Universidade Autónoma de Barcelona, amplía as ideas de Dauben e dános exemplos da aplicación das matemáticas na agricultura. Eduard Resina, director do departamento de teoría, composición e dirección do ESMUC explica como a matemática está detrás da gloria da música e Jaume Serrallonga, arquitecto que traballa no construción do templo da Sacra Familia, en Barcelona, ilustra como Gaudí decantouse polas matemáticas e a xeometría para explicar ás xeracións futuras como poder terminar a construción do templo.
Emitido en TVE 2 
o 14 de setembro de 2008.
Imprimir este Artigo
Visita de 2 º Bach. á Escola de Enxeñeiros de Minas
O Departamento de Tecnoloxía organizou unha visita do alumnado de 2º de Bacharelato á Escola Superior de Enxeñeiros de Minas. No marco da Semana da Ciencia, a Escola de Minas abriu as súas portas para informar das características da carreira e mostrar as súas instalacións. Nun recorrido perfectamente organizado e acompañados por profesores e alumnado da Escola poidemos ver laboratorios de materiais, explosivos, aulas e tamén fomos termografiados e escaneados como se pode ver nas fotos.
Facer clic na foto para ampliar
Imprimir este Artigo
Magosto 2009
Acabáronse as vendimas
e veñen as esfolladas
para comer coas mozas
catro castañas asadas
O primeiro intento de celebración do Magosto, o día doce de novembro, refesta do San Martiño, non foi posible a causa do mal tempo e pola falta de veranciño do mesmo nome. Houbo que agardar unha semana máis, o dezanove, para que con moita puntería se acertase na escolla de tal día en canto ás condicións climatolóxicas que,dito sexa de paso, non puideron ser mellores.
Os preparativos xa viñan de quince días antes, -quizais por iso as castañas en vez de secaren o que lles pasou foi humedecérense-,porque cómpre organizarse como se fósemos de cámping: a leña seca e o carbón para armar o lume e - o máis importante- as brasas para asalas, as castáñas picadas para que non estoupen, o tixolo, especie de plataforma para colocalas enriba do lume e, o que non é menos importante, a sabedoría das persoas para que todo se resolva segundo o previsto: leña axeitada, pouco fume, punto de cocción e algo de humor.
A xornada ten mudado en canto á organización desde que nos primeiros anos de celebración se realizaba dentro do recinto escolar, pero ao igual que outras festas relacionadas con ciclos festivos (Entroido, Maios, etc) tamén esta do Magosto se foi restrinxindo a determinado alumnado, concretamente aos do primeiro ciclo da ESO, desde que nun determinado intre se observou que só participaban os máis cativos e os demais optaban por un lecer malentendido, o de non comer castañas nin deixalas comer.
O lugar escollido cremos que é o ideal, o parque forestal de Beade, porque permite disfrutar dunha xornada en contacto coa natureza e de respecto con esta, e, ao mesmo tempo, festexar este día ao estilo tradicional comendo castañas asadas e saltando entre os castiñeiros, as cerdeiras, os carballos, algún que outro toxo, xesta ou salgueiro, a maior parte destes xa sen folla ou a punto de quedarse nus.
Os preparativos pasan, como en edicións anteriores, por levar algún material de xogos populares: a chave, a corda, os balóns, pero o que maís os motiva é o sentimento de liberdade e incluso de aventura nesa paisaxe de bosque autóctono e de tempo outonal.
Os días previos á celebración foron varios carteis informativos os que puxeron ao alumnado en relación co Magosto: coplas, refráns, receitas de cociña que teñen a castaña como elemento principal, así como outros datos relativos á produción e transformación do produto homenaxeado.Falouse de que a castaña foi moi importante na alimentación dos nosos antepasados mentres non chegou o millo e as patacas de América, que actualmente se aproveita para usos máis sofisticados na elaboración do “marron glacé”(castaña confeitada) ou como complemento para pratos da cociña moderna: xabarín con castañas, e receitas máis tradicionais que teñen a castaña case como base única: asadas, cocidas, xeralmente con fiúncho e despois acompañadas de leite frío. Incluso alguén apuntaba que era de mal agoiro pisar unha castaña porque iso non ía favorecer os amores ao establecerse unha relación de semellanza entre a castaña e o corazón ou que outros puidesen pillar “unha castaña” aínda que fose sen viño.
A xornada foi ben aproveitada, todo se desenvolveu moi rápido: Saír do centro ás 10,40 h, chegar ao Parque sobre as 11,30 e ao pouco tempo xa estaban degustando a primeira fornada de castañas asadas, pero houbo que repetir ata cinco ou seis veces o ritual de asar porque para saciar a cento cincuenta comensais había que espabilarse aínda que a leña non axudase moito e houbese que recolectar algunha polo arredor. Cando xa estabamos decididos a voltar ao Instituto algúns deciden iniciar unha aventura montesía e perderse por entre a maleza. Todo quedou nun pequeno susto que se resolveu de contado e que nos permitiu voltar ao Instituto sen novidade e segundo o horario previsto.Houbo algún grupo que mesmo se atreveu a cantar, -1º ESO C- , aínda que o resultado fose abondo pobre pero prometeron que o próximo ano o ían facer mellor porque xa contaban con antelación coa letra das coplas e con máis tempo para os ensaios.
De entre as coplas que se incluían no repertorio incluímos aquí unha pequena mostra e agardamos que o próxima edición de non ser mellor que non sexa peor.
Naquela banda do río
ten meu pai un castiñeiro,
dá castañas en outono
e uvas no mes de xaneiro
Non chas quero, non chas quero
castañas do teu magosto,
non chas qero, non chas quero,
que me cheiran a chamosco.
Canta cuco, canta cuco,
na galla do castiñeiro,
coa machadiña na man,
aprendendo a carpinteiro.
Non chas quero, non chas quero…
Miña nai dóeme a barriga,
-Miña filla, confesión.
As castañas que comiches
de que castiñeiro son?
Non chas quero, non chas quero…
Moza que estás no canizo,
tira castañas abaixo,
anque non teña mandil,
acádochas co refaixo.
Non chas quero, non chas quero…
Imprimir este Artigo