REPORTAXE GRÁFICA

Clique nas imaxes para velas a tamaño 1:1

O xurado incorruptíbel

 Os presentadores

O equipo de son

O videoman

Os ’solos’

Os duetos e tríos

Os grupos

O profesorado

O público

O fin de festa

Descargar en formato

Reportaxe gráfica e dixital .pdf de Alberte Zato

P { margin-bottom: 0.21cm; }A:link { }

BASES CONCURSO : É POSIBLE A IGUALDADE!?

MODALIDADES:

RELATO CURTO: Extensión máxima 5 folios a dobre espazo.

POEMA: Aproximadamente 20 versos

MONÓLOGO/PERFOMANCE: Texto concebido para a representación polo propio autor ou colaboradores.

DESEÑO CARTEL Tamaño A-3 que debe incluír imaxe e texto.

ENSAIO: Breve investigación na que se poña de manifesto algunha actitude especialmente discriminatoria para as persoas.

Os traballos serán orixinais e quedarán a disposición do Instituto para a súa publicación ou difusión a través de calquera dos medios disponibles (Páxina Web, revista, etc)

Tamén se valoraría calquera traballo que sendo presentado noutro formato responda á idea principal do concurso, por exemplo, vídeo.

TEMA: En busca da igualdade

Valorarase a imaxinación, creatividade e orixinalidade; así como a dificultade e a claridade das mensaxes que teñan  relación preferente coa contorna escolar por discriminación de sexo, raza, relixión, minusvalía,idioma, etc.. Terase en conta o emprego dunha linguaxe inclusiva, non sexista nacomposición dos textos.

PRAZO DE ENTREGA: Mércores 4 de marzo de 2015. Fallo dos premios : 9 de marzo

LUGAR DE ENTREGA: SECRETARÍA

Os traballos serán entregados en sobre pechado e baixo plica , de tal xeito que non se identifique por fóra a persoa que o presenta.

PREMIOS: Dependendo da calidade e do número de participantes estableceranse dous premios por cada unha das modalidades obxecto do concurso E PARA CADA ETAPA (ESO e BACHARELATO)

1º PREMIO: VALE POR VALOR DE 30 € EN LIBRARIA OU CAFETARÍA

2º PREMIO: VALE POR VALOR DE 20 € EN LIBRARÍA OU CAFETARÍA

ACCÉSITS SEGUNDO PARTICIPACIÓN

DOCUMENTO BASE DE REFLEXIÓN

A IGUALDADE É POSIBLE!?

O concepto igualdade adquiriu un peso específico desde o punto de vista socio-político a partir da época da Ilustración (sec. XVIII), cando un grupo de intelectuais e pensadores loitaron a favor da IGUALDADE en termos sociais e políticos. Este tipo de IGUALDADE coñecese como IGUALDADE DE DEREITOs E OPORTUNIDADES. Así ocorreu durante a revolución Francesa, momento no que se acuñou a célebre proclama de LIBERDADE, IGUALDADE E FRATERNIDADE.

Sobre esa base asentáronse os alicerces da Declaración Universal dos Dereitos humanos, proclamada pola ONU o 10 de decembro de 1948. Nela defendíase que ningún ser humano podía ser infravalorado pola súa raza, sexo, idioma, relixión ou opinión política. En definitiva, “a igualdade como equivalencia” supón que non se dá un trato discriminatorio a ningunha persoa e que todas elas teñan o “ mesmo valor ou dignidade” a todos os efectos.

Un espazo singular, dentro dos dereitos humanos, ocúpano os dereitos da Infancia/adolescencia.

Os dereitos da infancia/adolescencia poden dividirse nas seguintes categorías:

• Dereitos á supervivencia: que buscan protexer e garantir o dereito á vida e a satisfacer as súas necesidades máis básicas, coma o alimento, o abrigo e a protección da saúde.
• Dereitos ó desenvolvemento: que buscan protexer e garantir o desenvolvemento pleno (físico, espiritual, moral e social), coma o dereito á educación, á cultura, ó xogo e á liberdade de pensamento, conciencia e relixión.
• Dereitos á protección: que buscan protexer e garantir que non sexan obxecto de abusos, neglixencia e explotación, coma o dereito ó nome, (identidade), nacionalidade e coidado.
• Dereitos á participación: que buscan protexer e garantir a súa participación nas decisións que lles afectan e nas actividades das súas comunidades locais e 
• Dereitos a ser escoitado: que buscan protexer e garantir o seu respecto polos demais. Por que se non escoitas a un neno, este tampouco escoitará aos demais (é para a súa educación).

  LISTAXE DE VALORES DE REFERENCIA

  A DESENVOLVER PARA O CONCURSO:

  AMIZADE COMPAÑEIRISMO CONFIANZA CONSTANCIA

   

  CREATIVIDADE CRITERIO PROPIO DIVERSIDADE XENEROSIDADE

   

  HONRADEZ IMAXINACIÓN XUSTIZA MEDIO NATURAL

   

  RESPONSABILIDADE SOLIDARIEDADE TOLERANCIA VALENTÍA

Diferentes tipos de discriminación:

1.-Discriminación racial ou étnica: Cando unha persoa ou grupo humano é tratado como inferior pola súa pertenza a unha determinada raza ou etnia: Indios americanos, xudeus, xitanos, negros, galegos, etc.

2.-Discriminación relixiosa: Unha persoa ou grupo de persoas reciben un trato desfavorable por non practicar a crenza relixiosa maioritaria da sociedade na que vive ou por non profesar crenza ningunha.

3.-Discriminación política: Cando algunhas persoas ás que lles toca vivir baixo reximes totalitarios ou ditatoriais non poden expresar libremente as súas conviccións políticas.

4.-Discriminación sexual: Cando a muller queda relegada ao ámbito doméstico e se pensa que non ten capacidade para desenvolverse intelectual ou fisicamente no ámbito laboral. Tamén se pode incluír neste apartado a discriminación por razóns de orientación sexual (homosexualidade).

5.-Discriminación por nivel cultural e económico: Cando unhas persoas discriminan a outras por consideralas inferiores cultural ou economicamente.

6.-Discriminación estética: Cando unha persoa é tratada com inferior porque a súa imaxe persoal non encaixa co ideal de beleza maioritariamente establecido na sociedade na que vive.

7.-Discriminación por idade: Cando se menospreza ou se maltrata a outra persoa pola súa curta(neno) ou avanzada idade (maior)

8.-Discriminación por discapacidade: Cando se menospreza ou infravalora a outra persoa por presentar algún tipo de discapacidade física ou mental.

9.-Discriminación por enfermidade: Cando algunhas persoas, polo feito de ter contraído algunha enfermidade, sobre todo, actualmente as infectocontaxiosas, son tratadas con recelo ou desprezo.

10.-Discriminación lingüística: Cando unha persoa é obxecto de rexeitamento por utilizar unha lingua minorizada (galego, bretón, quechua, etc.) ou cando, de xeito consciente ou inconsciente,empregamos unha linguaxe excluínte.

Como superar estas e outras manifestacións de DESIGUALDADE / DISCRIMINACIÓN? Como facelas visibles aos ollos das persoas que nos rodean?Velaquí o noso desafío, promovendo valores e actitudes positivas, por exemplo:

Na casa:Fomentando o respecto mutuo e o reparto de Tarefas,nin rosa nin azul, nin Machismo nin “hembrismo”.

Na escola : COEDUCACIÓN, linguaxe non sexista; fronte a acoso escolar (Bullyng), ciberacoso (sexting)…unha actitude positiva.

No traballo: igualdade de xénero: A igual traballo igual salario,

Clíquese na imaxe para vela a tamaño 1:1

 ficha_anpa_correxida.pdf

 É ben  coñecido o interese da empresa Prensa española, editora do xornal FARO DE VIGO, en que a xuventude se achegue ata as súas instalacións para coñecer máis de cerca, onde diariamente se elabora o xornal co que se deitan  ou almorzan moitos vigueses e viguesas. Por iso, ao longo do curso, permite que os escolares coñezan in situ a que pode considerarse a maior empresa de comunicación da cidade, non só polo que representa na vida diaria, senón, tamén polo valor histórico que gardan nos seus arquivos fotográficos e documentais.

Pois ben, como de competencia social e cidadá se fala tanto nos novos currículos, ademais de ser materia de estudo obrigado na Lingua o coñecemento dos textos xornalísticos, non podíamos rexeitar a oferta destas visitas como actividade complementaria para dar cumprimento  a esas competencias e ao currículo. Deste xeito, o Departamento de Lingua galega organizou para o alumnado de 3º da ESO unha saída ás instalacións do Faro, que, dito sexa de paso, na cidade vén sendo  sinónimo de xornal.

O percorrido iníciase na sala onde traballan os xornalistas das diferentes seccións, que no momento da visita está baleira, para dar paso a continuación a outra sala onde se conta parte da historia do xornal, nacemento (1853), por que é no momento actual “decano da prensa nacional”, como existe unha hemeroteca que reflicte parte da nosa historia e da historia do mundo (guerras mundiais, República española, Guerra civil, Citroen, Barco cabo Estay, O Celta,..) e un arquivo fotográfico  dun valor supremo.  Así, ata chegar ao século XXI, no que se presenta a prensa dixital, á que non se pode substraer ningún medio que queira sobrevivir, polo momento compartindo espazo co formato papel.

O auditorio parece mostrar certo interese

O percorrido continúa polos talleres, a onde chegan xa as noticias preparadas  para a súa impresión nunha espectacular rotativa que vai cuspindo xornais como churros. Aquí explícanse os cambios extraordinarios que se teñen experimentado nos últimos anos, de acordo coas novas tecnoloxías, para acabar pasando polo almacén de onde xa sae o periódico preparado para a súa distribución. Neste tramo final é cando se aproveita para reflexionar sobre o consumo responsable dalgúns recursos como é a enorme cantidade de papel que diariamente se usa e que ten unha repercusión moi forte nos bosques, a auga, etc., así como outros materias: aluminio ou tintas,por exemplo.

Entre as bobinas de papel que van converterse en xornais

Ata aquí, o que poderíamos considerar a noticia en estado puro, obxectiva, noticia breve, ou o que na técnica da pirámide invertida responde a eses seis W do inglés, segundo algúns sabían e a outros se lles refrescou ese día. No que queda, vou ser maís subxectivo para reflexionar sobre algo que ten máis que ver co que, como, cando ou con quen destas actividades.Explicareime.

O que subscribe, sempre entendeu que o proceso de ensinanza debía realizarse en base a un principio, máis ou menos admitido, de “ensinar e aprender deleitando” e procurando que, sen renunciar ao universal, se partise do inmediato, da contorna, do coñecido, que  como é ben sabido, no caso de Galicia, desde o Padre Sarmiento, é un criterio abondo aceptado.

Pois ben, o anterior, non exclúe nin o rigor, nin o esforzo, nin a memorización, senón que se complementan; por iso, parece lamentable, que nun momento de recortes sociais, cando se ofrecen estas actividades, de xeito gratuíto, é dicir, con cargo ao ensino público, non se lles conceda o valor que merecen por parte do alumnado e que as familias -non todos, nin todas- se debían involucrar máis na parte que lles corresponde.Que quero dicir con isto? Que a tarefa de acompañantes por parte do profesorado, con grupos de 60, 70, 100 persoas, debería limitarse a iso, e non ter que preocuparse polo “saber estar” , aínda que, tamén, porque, en caso contrario, corremos o risco de que as actividades extraescolares pasen a mellor vida. Onde mellor, senón, se poden adquirir as tan traídas e levadas competencias social, cidadá, coñecemento do medio físico, etc. pregoados na Lei, que no propio medio, no museo, no teatro, no parque forestal, na fábrica, etc.Quede aquí esta reflexión agridoce, sen ira,  a raíz da visita.

O outono invita á lectura e, por iso, a Biblioteca quere facervos chegar algunhas novidades que se foron  incorporando ao longo do trimestre. Por un lado, procurouse ampliar o número de exemplares daquelas lecturas consideradas obrigatorias por algúns departamentos, e a proba diso é que se estiveron adquirindo máis exemplares dos clásicos de lectura como por exemplo Que me queres amor, O lapis do carpintiro, O tapiz de Bayeux, etc., e, por outro, aqueles títulos que, por ser novidade ou cambiar o seu formato a “peto”,  resulta máis asequible a incorporación ao fondo da biblioteca. Ademais, a través do club de lectura, que conta co seu propio orzamento, tamén se amplían os fondos de aquela.

En canto á lingua empregada, destacaremos en primeiro lugar as novidades da editorial Xerais, polos premios Jules Verne e Merlín. Neste caso, a gañadora xa é unha vella coñecida do Instituto, porque ao longo destes dous últimos cursos ten presentado persoalmente as súas obras. Estamos a falar de LEDICIA COSTAS, gañadora do último premio Merlín con “Escarlatina, a cociñeira defunta” e “O gran reino” de Eduardo Santiago

“Como Román Casas quería ser un auténtico chef, pediulle aos seus pais un curso de cociña para o seu décimo aniversario, que coincide co Día de Defuntos, a festa dos mortos. E nese día tan especial recibiu un megasusto, un agasallo moi singular, un cadaleito acompañado dun sobre negro onde viñan as instrucións para activar a Escarlatina, unha cociñeira falecida no século XIX que nunca se separa de Lady Horreur, un arrepiante arañón con acento francés.” (Escarlatina….)

O narcisismo e a marcada competitividade de Gala, unha rapaza de catorce anos brillante nos estudos e cunha imaxinación portentosa, acaban por condenala ao abandono por parte das súas amigas. Ante esta situación, mergúllase na lectura de forma compulsiva e vai diminuíndo a súa necesidade de inxerir alimentos; dous factores que, unidos, provocan en Gala un afastamento da razón e a convicción de que o reino de Margonia está agardando por ela. Despois de sufrir un episodio grave de saúde, os pais ingrésana nunha unidade somática onde establecerá unha relación moi especial coa psiquiatra Lourdes Regueiro, quen se converterá na súa confidente, na única persoa que terá acceso ao Caderno Vermello de Gala. A doutora deberá descifrar, entón, o enigma da pedra fractal, descrito neste caderno onde aparecen as características dos catro reinos que conforman Margonia. Unha novela de engaiolante lectura dende a primeira páxina até o seu sorprendente desenlace. Unha intensa narración dunha vida adolescente marcada pola anorexia, a loucura e a falta de cariño dos pais.(O gran reino) 

En lingua castelá, por estas datas, xa é todo un acontecemento a publicación do premio e o finalista da editorial Planeta. Pero, non esqueceremos a aparición doutros  títulos menos comerciáis, e, non por iso, tanto ou máis interesantes, como:

La bibliotecaria de Auschwitz de Antonio G. Iturbe está inspirada en la historia real de Dita Dorachova, una joven checa de 14 años que es llevada junto con su padre y su madre al campo de concentración Auschwitz. Allí, en el lugar donde la muerte se pasea a sus anchas, hay un rayo de esperanza que se concentra en el barracón 31. Fredy Hirsch es el “director” de una escuela clandestina donde los niños del llamado campo familiar reciben clases de geografía o literatura. Con ese pequeño gesto, pero gran trabajo, Fredy intenta que los pequeños tengan una rutina y que vivan, no al margen, pero sí algo separados del horror que se vive cada día, cada hora y cada minuto en un lugar como Auschwitz.

La librería de los finales felices:Tras dos años intercambiando cartas y pasión por los libros, Sara decide viajar a un pueblecito de Iowa para conocer a su anciana amiga Amy, pero cuando llega ésta ha muerto, dejando una vieja casona y miles de libros.Sola en este alejado rincón se da cuenta de que gracias a las cartas de Amy conoce bien a los habitantes del pueblo. Así, cuando se embarca en la locura de montar una original librería con los ejemplares de Amy se da cuenta de que hay un libro destinado a cambiar la vida de cada uno de ellos. Pero al hacerlo también cambiará la suya.

O que se di nunha das cartas :“Con la vida que he tenido, no puedo explicar por qué tengo el mal gusto de preferir a las personas.Si hablamos de números, los libros salen ganando de forma abrumadora,: puedo contar con los dedos de una mano las personas a las que he querido en mi vida, frente a decenas o cientos de libros…”

Mafalda es el nombre de una historieta argentina creada por Quino en 1964, cuyo personaje principal es una niña de clase media argentina con una actitud comprometida ante el mundo. Mafalda es una pequeña niña preocupada por la humanidad y la paz mundial, que se rebela contra la manera en que es el mundo, apareció en tiras cómicas en diarios argentinos de 1964 a 1973, y fue también muy popular en Latinoamérica en general, España, Italia, Francia y otros países europeos. Mafalda ha sido traducida a más de treinta idiomas. O seu autor vén de recibir o premio Príncipe de Asturias na edición 2014.

 Detective esqueleto:La colección trata sobre un esqueleto llamado Skulduggery Pleasant, que lucha contra grandes enemigos, por medio de la magia. Stephanie era una chica normal, hasta que muere su tío, y descubre que Dublín está infestado de magos, y de hombres que quieren destruir el mundo y desatar a los Sin Rostro, unos monstruos gigantes que derruirán todo lo que vaya por delante. Stephanie se une a Skulduggery en una aventura llena de magia, de humor y de intriga. Una historia imprescindible!!

Para aqueles que busquen mergullarse na historia de Roma o das lendas artúricas tamén é posible da man de Santiago Posteguillo con Circo máximo ou Arturo de M.K.Hume.Deixamos para o final os de máis colorido: Os Planeta e o libro de Malala, a persoa máis xove en recibir o premio nóbel da Paz.

• Milena o el fémur más bello del mundo

  La belleza de Milena también fue su perdición. Convertida en esclava sexual desde la adolescencia, intenta huir cuando muere su protector, un magnate de la comunicación que sufre un fallo cardiaco mientras hace el amor con ella. En su angustiosa fuga, se cruza con los Azules, un trío de justicieros formado por el periodista Tomás Arizmendi, la política Amelia Navarro y el especialista en alta seguridad, Jaime Lemus. Ellos desean liberarla, pero Milena guarda con recelo un espinoso misterio que atesora en su libreta negra y que supone su salvación y, sobre todo, su venganza.

  Una vigorosa novela de acción y amor que denuncia los abusos de poder y la corrupción, pero que sobre todo, nos muestra el alma abierta de una mujer vejada, como tantas otras, en un mundo cada vez más globalizado.

• Mi color favorito es verte

• Pilar Eyre, una periodista madura y aún presa de una gran pasión por la vida, conoce, durante un verano en la Costa Brava, a Sébastien, un corresponsal de guerra francés de gran atractivo. Entre ellos surge un amor inesperado que los lleva a vivir tres días de intensa relación erótica y sentimental. Cuando Sébastien desaparece repentinamente, Pilar lo busca con desesperación siguiendo las pistas ambiguas que el periodista ha ido dejando a su paso, pero los resultados son cada vez más sorprendentes y misteriosos. Esta no es una bella historia de amor crepuscular, esta es una bella historia de amor entre una mujer que se atreve a llegar hasta el límite y un hombre secuestrado por unos sentimientos imprevistos.                                               

  

Cuando los talibanes tomaron el control del valle de Swat en Pakistán, una niña alzó su voz. Malala Yousafzai se negó a ser silenciada y luchó por su derecho a la educación.

El martes 9 de octubre de 2012, con quince años de edad, estuvo a punto de pagar el gesto con su vida. Le dispararon en la cabeza a quemarropa mientras volvía a casa de la escuela en autobús, y pocos pensaron que fuera a sobrevivir.

Sin embargo, la milagrosa recuperación de Malala la ha llevado en un extraordinario periplo desde un remoto valle en el norte de Pakistán hasta las Naciones Unidas en Nueva York. A los dieciséis años se ha convertido en un símbolo global de la protesta pacífica, y es la nominada más joven de la historia para el Premio Nobel de la Paz.

“Yo soy Malala” es el excepcional relato de una familia desterrada por el terrorismo global, de la lucha por la educación de las niñas, de un padre que, él mismo propietario de una escuela, apoyó a su hija y la alentó a escribir y a ir al colegio, y de unos padres valientes que quieren a su hija por encima de todo en una sociedad que privilegia a los hijos varones.

“Yo soy Malala” nos hace creer en el poder de la voz de una persona para cambiar el mundo.

• PREMIO NOBEL DE LA PAZ 2014. Malala Yousafzai sólo tenía diez años cuando los talibanes se apoderaron de su región. Decían que la música era pecado. Decían que las mujeres no debían ir al mercado. Decían que las niñas no debían ir al colegio.Malala creció en una pacífica región de Pakistán transformada por el terrorismo. Aprendió a defender sus convicciones y luchó por su derecho a la educación.

Todos estes, e moitos máis, ata 18.780 libros e películas, podes a topar nos andeis desta modesta biblioteca que procura o mellor servizo, sempre e cando contemos coa colaboración de todos os sectores implicados da comunidade educativa para que non se perdan os que hai e, na medida do posible, poder amplialos.